Σάββατο, 23 Ιανουαρίου 2010


Εδώ αποζητούσα να ξαναβρεθώ
Να σε μυρίσω, να σε περπατήσω
ένας άγνωστος γνωστός
- όλοι άγνωστοι δεν είναι σ' εσένα;
δικός σου ξένος
- όλοι ξένοι δεν είναι για σένα;

Πάρε με λίγο στην αγκαλιά σου
ήμουν μωρό και δε με χάιδεψες
μ' έκαναν να κλάψω μα δε μ' άκουσες
μου 'μαθαν λέξεις που δεν άρθρωσες εσύ
και σε μια μόνο στιγμή
Ξαναβρήκα εντός σου ό,τι έχω αγαπήσει
κι ό,τι με διώχνει.

Τρέμουν τα γόνατα στο παιδικό ποδήλατο
εκείνο που με πάει και με φέρνει
σ' αιώνια περιπλάνηση μακριά σου
και συλλογίζομαι αν έχω φύγει ποτέ από σένα.
(thalassaki - γραμμένο 11.11.2006, πρώτη ανάρτηση στο Βόσπορο)

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

των πλησιεστέρων συγγενών



Η σελίδα απρόσωπη, έχασκε μπροστά μου επιτακτικά και χλευαστικά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμασταν. Τρεις σημαντικές φορές μέσα στα τελευταία τρία χρόνια απλώθηκε μπροστά μου, τα γραμματάκια ψιλά, σε διαφορετικές γλώσσες. Τι να σου κάνει η γλώσσα; Το νόημα είναι που μετράει, και το νόημα ρωτάει: αν κάτι σου συμβεί, ποιον να ειδοποιήσουμε;

Ολισθηρό ερώτημα. Ποιον αλήθεια να ειδοποιήσουμε; Ανατρέχει ο νους σε πιθανούς φίλους - όλοι κάπου αλλού, κάπως αλλιώς, με δικές τους υποθέσεις, ολοδικές τους ιστορίες. Αν κάτι συνέβαινε σ' εμένα, ποιον θα ξεβόλευε λιγότερο ένα τέτοιο τηλεφώνημα από το υπερπέραν; Η απάντηση είναι Κανέναν.

Κι επειδή δεν έχω μάθει να ξεβολεύω, αφήνω τις γραμμούλες κενές. Θα το σκεφτώ και θα το προσθέσω αργότερα αυτό, τους αποκρίνομαι. Αργότερα. Μα ξέρω καλά πως δε θα 'χω απάντηση "αργότερα". Υπάρχουν φορές που το βαρύ σου μέτωπο σου ακουμπά το παγωμένο μέτωπο της Αλήθειας. Περνούν τα χρόνια κι ορφανεύεις με τρόπο πολύ βαθύτερο από την πιο χειροπιαστή ορφάνια. 

Οι άνθρωποι και στις δύο φωτογραφίες σίγουρα έχουν πλησιέστερους συγγενείς - ίσως μάλιστα να βρίσκονται κάπου ανάμεσά τους, κολλημένοι πλάτη με στήθος, ώμο με ώμο. Το σπουδαιότερο είναι πως όλοι τους είναι "συγγενείς". Θανάσιμο πλήγμα το ότι εκείνοι που τους έχουν φέρει σ' αυτή τη βάρβαρη θέση θα μπορούσαν να 'ναι δικοί μου συγγενείς. Ευτυχώς όχι. Ωστόσο είναι συμπατριώτες μου. Μιλάμε την "ίδια" γλώσσα (αληθεύει άραγε;), έχουμε ανθρωπολογικούς κι εθνολογικούς δεσμούς. Το να πω πως ντρέπομαι είναι μηδαμινό. Σχεδόν περιττό. Κάτι άπιαστο με δένει μ' ετούτα τα θύματα - τίποτα με τους θύτες.

Προσθέτω λοιπόν άλλη μιαν όψη στην Ορφάνια και συμπορεύομαι.




Brian Eno & David Byrne - Regiment .mp3



Found at bee mp3 search engine

Σάββατο, 9 Ιανουαρίου 2010

play me: το σκαλοπάτι


Μέσα στα 20-τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε, πολλή μουσική -  όπως λέμε πολύ νερό - έχει κυλήσει. Ήμασταν από εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζονται και ξεκινούν μαζί μάλλον ξεκάρφωτα. Κι έπειτα μένουν καρφωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο για κάποια χρόνια, μέχρις ότου αυτό που τους κρατά σε ακινησία να ωριμάσει αρκετά ώστε ν' αποκολληθεί και να τους ξεκρεμάσει. Ήμασταν από τα ζευγάρια εκείνα που είχαμε τους ίδιους - αρκετά σπάνιους - δίσκους εις διπλούν. Αγορασμένους πολύ προτού γνωριστούμε. Τότε, για το νεότερο εαυτό μου - και το ελαφρύτερο κεφάλι μου - κάτι τέτοιο σήμαινε πάρα πολλά: μουσική επαφή αποκωδικοποιημένη σ' έναν καρμικό δεσμό. Οπωσδήποτε θ' ακολουθούσαν κι άλλες επικοινωνιακές εκδοχές. Έτσι δεν είναι;

Αυτά μας κάνουν η νεότητα κι η αθωότητα. Όμως η μουσική έπαιξε τεράστιο ρόλο στη δική μας σχέση τουλάχιστον, ακόμη κι όταν τα μουσικά μας γούστα έφτασαν ν' αποκλίνουν σημαντικά. Το σπουδαιότερο είναι ότι εξακολούθησε να παίζει το ρόλο της όταν η εκτροπή συμπεριέλαβε κι εμάς τους ίδιους. Ούτε που θυμάμαι πόσοι δίσκοι συμπιέστηκαν και μεταβιβάστηκαν μέσω κάποιου server, πόσες συλλογές κάηκαν σε σιντι, πόσα μοναδικά τραγούδια ταξίδεψαν πάνω σ' ένα usb stick, πόσα μεμονωμένα κομμάτια πάτησαν σε μήνυμα κενό και πέρασαν στην άλλη άκρη του κόσμου. Θυμάμαι ωστόσο τα τραγούδια που "έκρυψα". Το μουσικό πάρε-δώσε έμοιαζε πιότερο με "δώσε" και λιγότερο με "πάρε", μα κάποιες φορές εισέπραξα κι εγώ λίγη περιθωριακή ambiance και techno-grunge. Έτσι για να μην έχω παράπονο.

Κι υπάρχει κάτι κρίσιμο στην απόλυτη σιγουριά πως το κομμάτι που ζητήθηκε θα βρεθεί. Kατοπτρίζοντας τη σιγουριά που απορρέει από το αξιόπιστο, από 'κείνο που θα παλέψει για τ' ακατόρθωτα. Είναι το "δεδομένο". Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν πάνω σ' αυτό, αλλά όσοι συμμερίζονται ετούτη εδώ την αλήθεια δε χρειάζονται βοηθήματα.

Το Stepping Stone της Duffy είναι όντως πολύ καλό κομμάτι, είχα καιρό να το ακούσω, κι ήταν η πιο φρέσκια "παραγγελιά". Χαμογέλασα κρυφά για την ειρωνεία κι ακόμη πιότερο για το ότι μια τόσο κομψή ειρωνεία θα διέφευγε ανεκμετάλλευτη. Μετά ξέρεις τι έγινε; Έπαιξα κάμποσες φορές το τραγούδι και σκέφτηκα: μεγάλη γουλιά πιες, μεγάλη κουβέντα μη λες, αγαπητή μου Duffy. Τake it from a livin', breathin' σιωπηλό σκαλοπάτι στο νερό που φαγώνονται οι πλάτες του περνώντας τουρίστες απέναντι. Enjoy the song.

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2010

φως στο νερό



Αν είχα μια ευχή να δώσω στη σκιά που ξεκινά σήμερα εδώ, θα 'ταν να κρατηθεί πίσω απ' το ευλογημένο φως της σημερινής ημέρας. Πάντα δύσκολα είναι τα φρέσκα ξεκινήματα, όχι μόνο επειδή είναι ξεκινήματα αλλά γιατί κουβαλούν αρκετή ανάγκη πίσω τους. Ανάγκη που εντέλει μαθαίνει να βολεύεται στα εκάστοτε δεδομένα, να ευθυγραμμίζεται με την ανάγκη του διπλανού, να διαμορφώνεται μέσα από την κάθε διαδρομή. Στο ξεκίνημα όμως δεν είναι παρά μια αμιγής, ακατέργαστη ανάγκη. Προσωπική κι αυθεντική σαν το δαχτυλικό αποτύπωμα.

Έμαθα από πολύ νωρίς να ρίχνω τις ανάγκες μου στο νερό. Φαινόταν πιο εύκολο έτσι, γιατί ένιωθα πως μπορούσα να "κάνω και χωρίς" ετούτο ή το άλλο. Θες επειδή θεωρούσα τον εαυτό μου ευέλικτο, αυτάρκη. Θες επειδή η αυτοεκτίμηση ταλαντευόταν πάντα πάνω σε μια εύθραυστη ισορροπία. Οι γύρω μου ήταν φυσικά μια άλλη ιστορία. Οι ανάγκες τους έμοιαζαν άμεσες κι επιταχτικές, μπορούσαν να μπαίνουν μπροστά. Η έμφυτη ικανότητα να μπορείς να σκύβεις πάνω απ' τα προβλήματα του άλλου πέρασε στο στάδιο του να μπορείς να εισχωρείς μέσα τους. Ώσπου κάποια στιγμή έφτασε να μου διαφεύγει το ότι βρισκόμουν κι εγώ εκεί.

Ο μόνος τρόπος που είχε η δική μου σκιά να μπαίνει κάποτε μπροστά ήταν μέσα από το παλιό ιστολόγιο που 'χα ξεκινήσει τον Ιούλιο του 2006. Αν ολάκερη η ζωή μου στιγματίστηκε από αλλαγές, μεταβολές κι αγώνες, αυτά τα τρισήμιση χρόνια κατάφεραν να συμπυκνώσουν μια τεράστια ποσότητα αυτών. Θα 'λεγε κανείς ότι η σκιά ήταν κάτι σαν έξοδος κινδύνου. Συχνά όμως ήταν για μένα το αντίθετο. Μια είσοδος στον κίνδυνο της έκθεσης του ενδότερου εαυτού. Ένας χώρος όπου ο καθένας μπορούσε να διαβάσει πράγματα που αφορούσαν τις πιο προσωπικές μου ιστορίες. Δίκοπο μαχαίρι η αυθεντικότητα.

Όταν οι ανάγκες του ευρύτερου χώρου έδειξαν - χωρίς περιττά λόγια - πως το ιδιωτικό δεν έχει πάντα θέση σε κάτι τόσο δημόσιο, ένιωσα πως είχε έρθει η στιγμή. Κι όπως με την προηγούμενη κλινική μου που αποχαιρέτησα με αρκετό βάρος στην καρδιά στις 31 του Δεκέμβρη, έτσι και με την άλλη σκιά ένιωσα πως αναχωρούσα από το ίδιο μου το σπίτι. Από δικούς μου ανθρώπους. Προς ποια κατεύθυνση;

Κάποιες φορές όμως φαίνεται πως άλλος μέσος δρόμος δεν υπάρχει. Θέλω να αισθάνομαι ότι μπορώ να γράφω με τον πιο προσωπικό τρόπο που διαθέτω, χωρίς αμηχανία. Κι ίσως ενδόμυχα να επιθυμούσα να ξεκαθαρίσω τι και ποιος βρίσκεται εντέλει κοντά. Με τα χρόνια η έννοια του "πλησίον" τείνει να φθείρεται και να παρερμηνεύεται - αντίθετα προς τη συνήθεια, λοιπόν, ένιωσα πως ήθελα να δοκιμάσω την αλήθεια, δίνοντάς της την ευκαιρία να παραμείνει ο εαυτός της. 

Μ' ετούτο το σκεπτικό ετούτος ο χώρος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε ο προηγούμενος. Και χαίρομαι γιατί ξεκινά σήμερα 6 του Γενάρη, μέσα στο φως, με τη νέα χρονιά και τη νέα δεκαετία. Σχέδια δεν υπάρχουν - όπως έγραφα στο παρελθόν, μόνο σχεδία διαθέτω, και πράγματι βρίσκεται σε διαρκή χρήση. Πάμε λοιπόν.


Jim Ronson - Holy Water .mp3



Found at bee mp3 search engine