Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαδρομες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαδρομες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

προς το μηδέν

Κρεμάστηκε η Ελπίδα απ' το γάντζο όπως γαντζώνεται κάτι στον αέρα να στεγνώσει, ή να σταθεί ακίνητο, ή να βρεθεί πρόχειρο σε ώρα ανάγκης - αρκεί μονάχα ν' απλώσεις το χέρι κι αυτό βρίσκεται εκεί στη σιωπηλή του χρησιμότητα, σαν την πετσέτα της κουζίνας ας πούμε. Σάλευε η Ελπίδα πέρα δώθε κάθε που φύσαγε απ' το παράθυρο, μια δόση ανάσας, μια πτώση ίσως. Πού τέτοια τύχη. Ποτέ δεν έφτανε ο αέρας να τη ρίξει - πιο πιθανό φαινότανε να ξεκολλήσει ο γάντζος, να πέσει το ταβάνι, παρά να την πάρει ο άνεμος. Έτσι ίδρωνε και στέγνωνε η Ελπίδα σε κύκλους άθραυστους από διαφανές υλικό. Κι ονειρευόταν αντί για γάντζος να 'ταν αγκίστρι κι εκείνη ψάρι, να 'σπαγε ο κύκλος και να 'βγαινε αυτή απ' τα νερά της. Προς το μηδέν. Μ' ένα πήδο πέρα από το γκριζοπράσινο έλος που την κρατάει αιώνες τώρα με μειωμένη βαρύτητα μα περίσσια ένταση λίγο πιο κάτω απ' την επιφάνεια. Παραφθαρμένη κι άγρυπνη. 
Πιο δίπλα γάντζοι συγγενείς: για τροχαλίες, για ριμούλκες, για ορειβάτες. Κι όλοι προς της Ελπίδας τη μεριά κοιτάνε, της αμφίβιας και πρόχειρης Ελπίδας που στο κουζινάκι του κόσμου ταλανίζεται να πέσει δίχως ποτέ να φτάνει το μηδέν.



I know your body's like a cloud
Floating around the softer side of things you know
I know you like to let it out
For me it's just a kind of pressure coming out

Oh no.. how did it come to this
Making your way back home
Thinking oh no what is it about this
Trying to break the cold

I bet there's something in the air
A tiny drug to keep our bodies unaware
These little fractures wearing out
For me it's nothing but the numbers adding up

Oh no.. how did it come to this
Making your way back home
Thinking oh no what is it about this
Trying to break the cold

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Saxon..on..and on..

Photo copyright: "Bleeding Rainbow" by MalevolentJester 
@deviantart with thanks
Πολύ ανάμικτα τα συναισθήματα ξανά τούτες τις μέρες. Αφόρητο που τριγύρω μου ο κόσμος σχολιάζει τα καθέκαστα των παθών της μαμάς-Ελλάς μ' εκείνη τη γνώριμη χροιά της ανωτεροτίτιδας. Με την πατίνα του βολεμένου που ανέκαθεν έριχνε βλέφαρο προς το Νότο απ' τα ψηλά παραθύρια του Βορρά. Στην καλύτερη περίπτωση υπήρχαν κάποιες όμορφες αναμνήσεις από "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι" τους. Στη χειρότερη, έπαιζαν περίεργες απόψεις προκατασκευασμένες από τα ΜΜΕ, τα φτηνά ταξίδια αναψυχής και κάτι ψιλο- έως χοντρορατσιστικές εντυπώσεις που κουβαλάει ο καθένας σαν τ' άπλυτά του από 'δώ κι από 'κεί. Λόγω της πολυετούς ζωής μου εδώ, έχω την ατυχία να θυμάμαι τις περιπέτειες του φτωχού Έλληνα συγγενή μες στην Ευρώπη. Σε μια χώρα που μετά βίας ανέχεται την Ευρώπη, πόσο μάλλον την Ελλάδα... Μου 'ρχεται να χαμογελάσω που κάποιοι ακόμη θυμούνται το πραξικόπημα του '67 - για να μην πω και την τουρκοκρατία! - κάνοντας αυτόματες συγκρίσεις με τις τωρινές μας συγκρούσεις.

Από την άλλη, θέλω να κλάψω. Μια ζωή προσπαθούσα να χτίσω, όσο μ' έπαιρνε βέβαια, την εικόνα - κυρίως την ουσία - της Φτωχομάνας στην αλλοδαπή: κάτι τα μαθήματα της γλώσσας απ' το απόλυτο μηδέν στο γράφω και διαβάζω ικανοποιητικά Ελληνικά, κάτι το αεράκι της Νότιας Ευρώπης να διαπερνά τη στεγνή καθημερινότητα, κάτι το μυαλό που δε χώρεσε ποτέ σε τετραπακ κουτάκια. Γενικά ένας δικός τους ξένος. Ένας γνωστός-άγνωστος Ευρωπαίος. Έτσι να 'ναι το λοιπόν οι σύγχρονοι Έλληνες;

Εδώ πάνω επιλέγουμε την επόμενη γραβάτα απόψε, όμως εγώ δεν ψηφίζω. Μόνο στις ευρωεκλογές και τις δημοτικές. Ο λόγος; Δε ζήτησα ποτέ μου τη βρετανική υπηκοότητα. Τότε, κάμποσα χρόνια πριν, θα 'πρεπε να εγκαταλείψω την ελληνική και το 'χα θεωρήσει επιεικώς απαράδεκτο. Μετά που είχα παντρευτεί και θα 'ταν τόσο απλό, το ξέχασα. Αργότερα αδιαφόρησα. Κι έτσι τώρα αποφασίζουν άλλοι για μένα. Εγώ απλά δουλεύω, συμμετέχω, προσφέρω, πληρώνω, μα ως εκεί με πάει τούτη η βαλίτσα. Αυτό το "ανήκεις και δεν ανήκεις" το 'χω πολύ καλά εμπεδώσει. Μήπως έτσι δε συμβαίνει και με τη μαμά-Ελλάς; Δεν επιθυμεί και δεν εκτιμά κανέναν. Όλοι της είναι ξένοι. Ξένοι της ξένοι.

Παράξενο και τρομερό θεριό ο φασισμός του σύγχρονου βίου. Ο φασισμός του καπιταλισμού, της κατανάλωσης και της ψευδοεπιλογής, σε κάθε μήκος και πλάτος του "εξελιγμένου" κόσμου. Όσο τον κοιτάς στα μάτια, τόσο πιο πολύ θα νιώθεις - προπάντων θα είσαι - ξένος.

Και τώρα; Τώρα θα βάλω ν' ακούσω λίγο Saxon, γιατί στα νιάτα μου πολύ τους συμπαθούσα τους τύπους απ' το νότιο Γιορκσάιρ, με τα ακραία σολαρίσματα, τις μαλλούρες, τις μηχανές κι έναν απ' τους καλύτερους ντράμερς του κόσμου, τον Nigel Glockler. Άλλωστε με γοητεύει το ουράνιο τόξο που αρχίζει απ' τον πάγο και τελειώνει στις φλόγες. Το κρυφό ουράνιο τόξο που λιώνει εντός σα γλειφιτζούρι. 

Πού 'σαι πατέρα, να κουβεντιάσουμε πολιτικά και να σε ξεκουφάνω με τους Saxon.. Κανένας δεν υπάρχει πια για τέτοιες πολυτέλειες. Βλέπεις, είναι ρετρό τόσο τα μεν όσο κι οι δε. Αλλά κι εμείς.. πολύ ρετρό σου λέω, πατέρα.
Όσοι φεύγουν από κοντά μας, όποιος κι αν είναι ο λόγος, ή και δίχως λόγο, σε καθημερινή βάση.. γνωστοί, άγνωστοι, δικοί μας, ξένοι: RIP

Κυριακή 7 Μαρτίου 2010

αόρατα χέρια σε ταξικές κονταρομαχίες

Τον Τ τον έχουν κατατάξει - εύκολα, ανώδυνα (για εκείνους που φρόντισαν να τον κατατάξουν τουλάχιστον) και σχεδόν αποτελεσματικά - στην κατηγορία του συνδρόμου Asperger. Πρόκειται για ένα νέο και συμπαθητικό άνθρωπο, με γνώσεις που δίχως υπερβολή θα 'λεγα πως υπερέχουν όλων των τέως δασκάλων του μαζεμένων. Με εξαιρετικά διεισδυτική αντίληψη αλλά κι εκπληκτική αφομοίωση, γράφει μ' ένα τρόπο που διαπερνά - παρά ξεπερνά - οποιαδήποτε νοησιαρχία. Ωστόσο η ετικέτα βρήκε τον τρόπο να κολλήσει πάνω στο μανίκι του - κι έχω την εντύπωση πως ο ίδιος δε νοιάζεται καθόλου να βγάλει και να παρατήσει το ρούχο, μάλλον τον διασκεδάζει το μανίκι με τη στάμπα. Άλλωστε του παρέχει σημαντικό υλικό στην έρευνά του που αφορά έναν αιώνιο, ακατέργαστο, και τώρα πια υπόγειο, ταξικό αγώνα.

Μου στέλνει - με μια αυτοπεποίθηση που προέρχεται καθαρά και μόνο από την ευφυία του - ένα δεκαεξασέλιδο άρθρο που 'χε καταφέρει να εκδόσει σε κάποιο περιοδικό εφαρμοσμένης φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας. "Έκδοση για τα πανηγύρια, αλλά δε βαριέσαι...", τονίζει. Αρχίζω να το διαβάζω και μέχρι να φτάσω στη δεύτερη σελίδα έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό.

Asperger's είπες; Τον ρωτάω. Ναι, βέβαια. Και μάλιστα με διάγνωση από κορυφαίο καθηγητή κλινικής ψυχολογίας του Καίμπριτζ. Κι εσύ πώς νιώθεις; Πιστεύεις πως αυτή είναι η απάντηση; Σε καλύπτει; Όχι. Δεν έχω Asperger's, μου απαντάει με αγανάκτηση. Αγανάκτηση που 'χει ξεχαστεί στο ράφι για κάμποσα χρόνια κι έχει στεγνώσει απ' την πολυκαιρία. Συμμερίζομαι το όχι του, κατανοώ την αγανάκτησή του. Η ευκολία με την οποία γίνονται διαγνώσεις που καθορίζουν την ταυτότητα και τον ψυχοκοινωνικό νανισμό ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων είναι, κατά τη γνώμη μου, μικρόνους κι εγκληματική. Με την βαριεστημένη άνεση ενός επιστημονικού τίτλου μοιράζονται απλόχερα διαγνωστικές ετικέτες. Η θητεία μου σε κλινική που ειδικεύεται ακριβώς στον τομέα αυτό μ' έμαθε κάτι για την επιστημονική και ηθική αγωνία που κρύβεται - ή μάλλον που θα 'πρεπε να κρύβεται - πίσω από κάθε τέτοια ετικέτα. 

Και φυσικά ένα ακόμη μάθημα εδώ είναι η τεράστια, μεταφυσική θα 'λεγα, αλήθεια ενός ατέρμονου ταξικού αγώνα - σ' ετούτη τη χώρα τουλάχιστον. Η κυβέρνηση της Θάτσερ, από τα τέλη της δεκαετίας του 70 και μέσα σε λίγα μόνο χρόνια, κατάφερε να ξεριζώσει το "ανήκειν" της εργατικής τάξης, μαζί με το αίσθημα περηφάνιας και βαθύτατων, παμπάλαιων δεσμών ανάμεσα στους ανθρώπους της. Κι αυτό βέβαια στ' όνομα μιας αμερικανίζουσας, ντεμέκ αξιοκρατικής ομοιογένειας. Όπου οι ταξικές διαφορές δε θ' αποτελούσαν πλέον τροχοπέδη για τίποτε, όπου μια καλή παιδεία κι ένα εύπεπτο βιογραφικό θα σε πήγαιναν παντού.

Και το αποτέλεσμα; Οι ταξικές διαφορές υπάρχουν ακριβώς όπως υπήρχαν πάντα. Η αξιοκρατία παραμένει έννοια σχετική, το οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο εξακολουθεί να κρατάει γερά στο ρόλο διαβατηρίου. Με τη διαφορά όμως πως η εργατική τάξη έχει πλέον αποσυντεθεί σε μια μάζα φτώχιας κι ανέχειας. Κλεισμένη σ' ένα εκπαιδευτικό κενό, χωρίς εφόδια, χωρίς μέλλον, μ' ένα κουρελιασμένο παρελθόν, εφοδιασμένη με μια γλώσσα περιθωριακή, μπόλικα μωρά, φθηνό αλκοόλ, ακόμη φθηνότερες ουσίες και πάμφθηνη κακή διατροφή. Πώς εξέρχεται κανείς από μια τέτοια φυλακή;

Κι είναι ακριβώς η βαθιά κατανόηση κι αγάπη του Τ για την τάξη αυτή, τη δική του τάξη, που αναπηδούν πεντακάθαρες απ' τα γραπτά του και χτυπάνε στους πέντε τοίχους. Κανείς δε νοιάζεται γι' αυτά, ποιος έχει χρόνο τώρα πια για τέτοια, από ένα μπασταρδεμένο εκπρόσωπο της τέως εργατικής τάξης, μιας τέως ανθρακωρυχικής περιοχής. Ούτ' εκείνοι που τον γέννησαν, μήτε οι άλλοι που τον δίδαξαν.
Η Αποξένωση στην απόλυτη ακεραιότητά της.

Κι άλλωστε ο Τ "πάσχει" από Asperger's, έτσι δεν είναι;

Joseph Arthur - Invisible Hands .mp3
Found at bee mp3 search engine

Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010


Εδώ αποζητούσα να ξαναβρεθώ
Να σε μυρίσω, να σε περπατήσω
ένας άγνωστος γνωστός
- όλοι άγνωστοι δεν είναι σ' εσένα;
δικός σου ξένος
- όλοι ξένοι δεν είναι για σένα;

Πάρε με λίγο στην αγκαλιά σου
ήμουν μωρό και δε με χάιδεψες
μ' έκαναν να κλάψω μα δε μ' άκουσες
μου 'μαθαν λέξεις που δεν άρθρωσες εσύ
και σε μια μόνο στιγμή
Ξαναβρήκα εντός σου ό,τι έχω αγαπήσει
κι ό,τι με διώχνει.

Τρέμουν τα γόνατα στο παιδικό ποδήλατο
εκείνο που με πάει και με φέρνει
σ' αιώνια περιπλάνηση μακριά σου
και συλλογίζομαι αν έχω φύγει ποτέ από σένα.
(thalassaki - γραμμένο 11.11.2006, πρώτη ανάρτηση στο Βόσπορο)