Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα προσωπικά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Αυγούστου 2016

ακόμη ένας πληγωμένος Αύγουστος

River Washburn, West Yorkshire -  by thalassaki
Ήταν νωρίς. Η πρωινή δροσιά, διάχυτη κι ολόφρεσκια μες στην ηλιόλουστη Τρίτη, με ταξίδεψε κατευθείαν σε μιαν αντίστοιχη καθημερινή εξεταστικής περιόδου, μερικές δεκαετίες πριν. Το ίδιο σχεδόν ρευματάκι, ένα παρόμοιο σπινθηροβόλο φως, ένα ανοιχτό μπλε επάνω ψηλά που μ' έκανε να θέλω ν' ανοίξω το στόμα να δαγκώσω ένα κομμάτι. Ήταν λες κι η ζωή έκανε εκεί μπροστά στα πόδια μου έναν τεράστιο κύκλο και πήγε και στάθηκε σ' ένα σημείο ξεχασμένο εκεί πίσω, ανασύροντας μνήμες που πλέον μου φαίνονται αρχαίες όπως εκείνα τα μαθήματα. Αν και ανησυχητικά ολοζώντανες.
     Βηματίζοντας προς την πόρτα της, να μπω να πω μια βιαστική καλημέρα, ν' αφήσω έναν ασπασμό ίσως και να φύγω, η πολύτιμη λιακάδα πρόλαβε να μου χαϊδέψει το πρόσωπο, η δροσιά πρόλαβε να κυματίσει γύρω απ' τους ώμους μου. Τότε ήταν που αντίκρυσα ολοζώντανο εκείνο το κορίτσι της εξεταστικής, ένα παιδί αλαφροΐσκιωτο, συνεσταλμένο, να κουβαλάει βιβλία στα χέρια κι ένα χαμόγελο να του χαρακώνει τα μάγουλα και την καρδιά μου. Η κόρη μου θα 'ταν σίγουρα, το άλλο μισό της ψυχής του αγοριού μου, που κάθε τόσο ψιλαφίζονται τα δυό μισά, ανασαίνουν το ένα το χνότο του άλλου και ξεστρατίζουν παρέα σε μυστικές διαδρομές. Χωρίς εμένα.
     Και να που φοβάμαι το παλιό αγκάθι που βρίσκεται χωμένο στο πλευρό, κληρονομιά της γιαγιάς μου και της δικιάς της. Φοβάμαι μήπως έχει φτάσει ο καιρός που δε θα το 'χω πια εντός να με κεντρίζει, να με στηλώνει ώστε ν' αγωνίζομαι για κείνο και για τούτο. Τα πόδια ίσως να μη μπορούν να βυθιστούν στο ίδιο ποτάμι πάνω από μια φορά, ωστόσο κάποια ποταμίσια πετραδάκια βαθιά στον πάτο αντιστέκονται στη γλίτσα του καιρού και τη ροή των πραγμάτων. Ένα τέτοιο πετραδάκι φυλάω για 'κείνη.
     Αυτή είναι θαρρώ η αλήθεια, και κάτι τέτοια πρωινά, πανέμορφα και χρυσαφένια, μου δυσκολεύουν την ωχρή πραγματικότητα. Που είναι κι ο βασικός τους ρόλος άλλωστε.


Ακούω πολύ Richard Hawley ανά εποχές. Τον εκτιμώ πολύ και τον ευχαριστώ για την υπέροχη συντροφιά των τραγουδιών του. Ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω ένα μόνο κομμάτι που ν' αντιστοιχεί σ' αυτά που αισθάνομαι. Άνετα θα ανέβαζα καμιά δεκαριά δικά του, αλλά αρκούμαι σ' αυτό.
For the "ancient lady" too. 

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

ανάμεσα στα ψιλά γράμματα

Ανάμεσα σε όλα τα ψιλά γράμματα, στην εκτενή μουσική υπόκρουση που συνοδεύει τη ζωή μου, βρίσκεται - και μάλιστα σε περίοπτη θέση - ο Sweet Dreamer του Mick Ronson και του Ian Hunter. Γενικά υπάρχει σε τούτο το προσωπικό soundtrack of a lifetime ο,τιδήποτε έχει παίξει ο αείμνηστος Μικ, κι όλα ακόμη εκείνα που τον εμπεριέχουν ως μουσικό παραγωγό ή συνεργάτη.
Δεν είναι μόνο το ταλέντο του στην κιθάρα ή η μουσική του παιδεία που τον ξεχώρισαν, ούτε από μόνη της η εξαίρετη διαίσθηση που διέθετε ώστε να αντιλαμβάνεται εκείνο που ήθελαν ή ένιωθαν οι γύρω του μουσικοί, και να τους στηρίζει - να τους προωθεί μάλλον - όσο καλύτερα μπορούσε.
Όχι, δεν είναι μόνο αυτά τα χαρίσματα. Για μια ακόμη φορά, εκείνα που για μένα κάνουν την ουσιαστική διαφορά είναι η καλοσύνη, η ευγένεια και η μετριοπάθεια του μουσικού. Και είναι όλες τους αρετές που δε διδάσκονται, παρά μονάχα είτε υπάρχουν ή απουσιάζουν ανάμεσά μας.
Αυτές τις μέρες, ο κιθαρίστας από το Hull είναι ακόμη πιο σχετικός στη δική μου ζωή. Αναλύω ευλαβικά νότα προς νότα το γλυκόπικρο Sweet Dreamer και υποκλίνομαι στη μουσικότητα του Μικ. Στον τρόπο που έδινε στην κιθάρα ανθρώπινα συναισθήματα αγάπης, λύπης, απογοήτευσης, αποφασιστικότητας - χωρίς ίχνος showing off. Ακόμη κι όταν έπαιζε ακραία με τον Bowie πολλές δεκαετίες πριν, δε διέκρινα ποτέ έστω ελάχιστη εγωπάθεια ή αυτοπροβολή που ως ένα βαθμό θα ήταν αναμενόμενες. Μάλλον το αντίθετο.
Ακούγοντας τα ψυχικά και μουσικά χαρίσματα του Μικ να βρίσκουν φωνή μέσα από τις χορδές της κιθάρας του, ξαναθυμάμαι όλα εκείνα που είχα επιλέξει να ακούσω στο δικό σου ήχο...σαν άλλος ένας dreamer κι εγώ. Πού θα 'μασταν όμως όλοι μας χωρίς το dreaming και τις αυταπάτες μας, δίχως τη φαντασία μας. Ο πιο ωραίος πόνος είναι αυτός που επιδοκιμάζει την αγάπη.
Το 1993, στα 47 του χρόνια μας αποχαιρέτισε ο Μικ και μας άφησε φτωχότερους με την απουσία του, μα σημαντικά πιο πλούσιους με την παρουσία του. May you always be remembered :*

Δευτέρα 18 Μαΐου 2015

τα γυαλιά και τα καρφιά


If you're going through hell, keep going. (Winston Churchill)

Χρόνια πολλά στον Άντι Λάτιμερ που έκλεισε τα 66 του χρόνια χθες. Τον εκτιμώ πολύ από παιδί, από τότε που ως φτωχός και μόνος καουμπόι άκουγα Camel όταν οι συμμαθητές μου χόρευαν κι έκαναν καμάκι με μουσική υπόκρουση ντίσκο. Αυτά ήταν. Ωραίοι οι Camel και ο Άντι, που μέσα από τον προοδευτικό τους ήχο κατάφεραν να συντηρήσουν κάτι παλιομοδίτικο και πολύτιμο: τη συνέπεια της καλής μουσικής και το δέσιμο μιας εξαίρετης μπάντας.
Χθες επίσης κλείσαμε οχτώ δύσκολα χρόνια χωρίς εσένα Γιώργο. Κι ας μην ξεχνάμε επίσης τα τέσσερα εκείνα χρόνια που ακροβατήσαμε επικίνδυνα πάνω στην κόψη μιας αρχέγονης αδελφοσύνης, μιας βουτιάς στο βαθύ κενό για πάρτη σου Νικόλα. Μια τζαμαρία μοναχά ανάμεσά μας, ωκεανοί απόστασης. Ποιος να 'ναι άραγε αυτός εκεί αριστερά που 'χει αράξει στο τραπεζάκι της λήθης.
Χθες, κερδισμένοι, χαμένοι κι αναποφάσιστοι μαζί στην ίδια πορεία.
Σήμερα όμως της αγάπης και του θείου δώρου για τα εικοσιένα χρόνια που πασπαλίζεις γαλάζιο και χρυσόσκονη στη ζωή μου, παιδί μου. Ένα γλυκό πλάσμα με κάτι τεράστια φτερά, που κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει βλέποντάς το να φτερουγίζει. Έστω κι από δω κάτω χαμηλά.
Αύριο πάλι, η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ανέστη, μόνο το μύθο σου έχω γνωρίσει, μα σου ανήκω κι η Γενοκτονία αυτή με αφορά - όπως όλες άλλωστε. Αισθάνομαι ζεστή τη στάλα του Πόντου να κυλάει ακόμα στην αποδώ φλέβα. Λες, ανάμεσα στους μικρούς και μεγάλους θανάτους της ζωής μας, λες Ανέστη να μην πεθάνει ποτέ εκείνη η μικρή γωνιά του κόσμου;
Κάπως έτσι και με κάτι τέτοια σκαρφάλωσα λίγο πιο πάνω από τη μέση του φλογερού μοναχικού μου Μάη. Νιώθω το χέρι της μοίρας μου ζεστό στο μέτωπο, δροσερό πάνω στα μάτια μου, ο δρόμος του νησιού μπροστά καταστόλιστος με πολύχρωμα φαναράκια, ο αέρας σα να ελάφρυνε κάπως. Κανένα δε γνωρίζω σε τούτη την πορεία, μα δε με νοιάζει.
Κάτω απ' το μαύρο ριγωτό μου πουκάμισο διαγράφονται αχνά παλιές πληγές. Τις αγαπώ τόσο.
Και θ' αγαπώ. 

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

ladykiller got the both of us


Τούτη η εγγραφή θα μπορούσε να ονομάζεται απλά "το φίδι". Το στιλπνό, αργοκίνητο, κατάμαυρο φίδι που εμφανίστηκε απρόσμενα μπροστά στα πόδια μου, με σκοπό να διασχίσει το μονοπάτι του δικού μου συνειδητού ώστε να φτάσει στο υποσυνείδητο. Και μάλιστα στην πιο ανήλιαγη, μοναχική του γωνία. Σ' εκείνο το σημείο που συνήθως κάνει μόνιμα κρύο. Συντηρούνται έτσι υπολείμματα ζωής και τραύματα ψυχής που δε χωράνε πουθενά αλλού - δε χώρεσαν στη ζέστα της παλιάς σου κουζίνας, σ' άκαμπτες αγκαλιές, δε χωράνε σε λόγια, ύβρεις, δάκρυα ή χαμόγελα που γρασάρουν τους τροχούς της καθημερινότητας.
Σε είδα να στέκεσαι δίπλα μου, ανεβασμένη σε μια καρέκλα - όπως άλλωστε κι εγώ - για ν' αποφύγεις τον κίνδυνο. Επιχείρησες όπως πάντα να μου μεταδώσεις τον άλογο φόβο σου και προς στιγμήν τον ενστερνίστηκα λες κι ήταν και δικός μου. Ή μάλλον σκέτα δικός μου. Αναρωτιέμαι πόσοι φόβοι μεταγγίστηκαν έτσι, σταγόνα-σταγόνα, μέσω μιας άδικης ώσμωσης.
Το φίδι άρχισε ν' απομακρύνεται σταθερά, δε μας κοιτούσε πια, και κάτι βαθιά εντός μου σκίρτησε με αρκετή δόση λύπης. Σα να χανόταν μια σπάνια, μοναδική ευκαιρία. Κάτι ανεπανάληπτο που ήθελα να κρατήσω μα ταυτόχρονα ν' αποφύγω. Τόσο σύντομο λοιπόν το ταξίδι στην ανήλιαγη γωνιά της ψυχής μου; Και τώρα, πότε ξανά;
Σαν αργοκίνητο φίδι κινούμαι κι εγώ προς άλλες κατευθύνσεις, δέχομαι επιθέσεις, αμύνομαι, τρυπώνω υπόγεια - διαρκώς μεταβάλλομαι σαν εκτεθειμένο μέταλλο που διαγράφονται πάνω του όλες οι καιρικές συνθήκες. Έχω γευτεί τις πίκρες σου, έχω ξεχάσει πώς γελάς, μα έχουμε κλάψει κι έχουμε ταξιδέψει πολύ πολύ μακριά μαζί. Χωρίς αμφιβολία μου ανήκεις και σου ανήκω.
Κι όμως.

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

βρεφική σκέψη


Αγαπητέ Ρόντνεϊ, είχα τη μεγάλη τύχη να σε δω σχετικά πρόσφατα στο Λονδίνο με την Εμμιλού, κι από τότε σ' αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Αγάπησα και τις κιθάρες μου λίγο παραπάνω - και να φανταστείς πως ξεκίνησα πάλι, μ' έμπνευση και αφορμή εσένα, να σκαλίζω αβέβαιους στίχους στο πίσω μέρος του νου μου. Σ' εκείνη την κρυφή πίσω αυλή όπου φυλάω μερικά πολύτιμα δικά μου. Τα τραγούδια σου - και ειδικά ένα από αυτά - ώθησαν κάποτε σαν άνεμος ευνοϊκός τις βαθύτερες δυνάμεις μου που κατάφεραν να επεκταθούν και σε κάποιον άλλον. Πού να ξέρεις πόσο μακριά, πόσο βαθιά, μπορεί να φτάσει ένα τραγούδι που θεωρείς ότι μιλάει μόνο για σένα;
Μπορεί όμως και να το ξέρεις.
Αρχίζοντας σήμερα μια σελίδα καθαρή εδώ, δεν είναι τυχαίο πως την αρχίζω με βάση εσένα. Συγκεκριμένα με την τρυφερή δύναμη της τέχνης σου. Στο βλέμμα σου αναγνωρίζω ένα σωρό χαρίσματα που με αγγίζουν, την πιο εύθραυστη πλευρά της ζωής, την αγάπη που 'χει χαράξει τ' όνομά της πάνω στη μόνη χειραποσκευή που επιλέγω να 'χω μαζί μου πλέον στο ταξίδι.
Σίγουρα αλλάζουμε αρκετά μέσα στο χρόνο, η νιότη έχει πάψει να 'ναι αλυσίδα γύρω απ' τα πόδια μας κι οδόφραγμα, το πάθος έχει μετατραπεί σε κάτι που χωράει τώρα στα χέρια μας, η σιωπή κι η σεμνότητα του ενός έχουν προσπεράσει προ πολλού την έπαρση και τη φασαρία του πλήθους.
Κι επιθυμώ τούτος ο χρόνος που ήρθε φουριόζος να στρογγυλοκαθήσει πάνω στους ώμους μου, τούτος ο χρόνος που 'χει ήδη ανταλλάξει για μένα κάτι που ήθελα πολύ με κάτι που ίσως απλά να χρειάζομαι, ναι επιθυμώ να μου προσφέρει λίγη έστω από τη σοφία που εσύ στην πορεία ανακάλυψες.
Ευχαριστώ για όλα μα όλα τα τραγούδια. Δε βάζω εδώ 'εκείνο', μα ένα άλλο αγαπημένο - γιατί πώς να το κάνουμε, σαν άνθρωπος με πολλές πολλές ελλείψεις και κενά, εξακολουθώ κι εγώ να δίνω μάχες τόσο με τη μνήμη όσο και με τη λήθη.

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013

αγάπης αποτίμηση


..coz when I said that I loved you honey
I knew it from the very start
and when I said that I loved you honey
I knew that you would break my heart


"Θα την αντέξω του τρελού τη ρετσινιά..μα πώς ν' αντέξω τη δική σου απονιά.." Με κάτι τέτοια κι άλλα τόσα φυτρώσαμε και σταθήκαμε στα ποδαράκια μας, σ' εκείνες τις αλλόκοτες εποχές που ακούγονταν μεγαλειώδη ελληνικά τραγούδια στο ραδιόφωνο. Τότε που έστηνα αφτί να πιάσω τους στίχους, να καταλάβω τις μελωδίες και τα όργανα. Mάλλον την ψυχή προσπαθούσα να εμπεδώσω, την ίδια ψυχή που με ανέθρεψε και που μ' έστειλε σε κόσμους οικείους και ταυτόχρονα άγνωστους.
Μόλις έμαθα να λειτουργώ μονάχη το πικάπ βέβαια μπήκαν σε δεύτερη μοίρα τα ελληνικά, κι ας ήταν μεγαλειώδη, και πήρα ν' αφεθώ σε άλλες, πολύ διαφορετικές διαδρομές. Οι προορισμοί μπερδεύτηκαν με τα ταξίδια, τα ταξίδια έγιναν προορισμός, κι εγώ παραδόξως έμενα καρφωμένη εκεί, εκτός τόπου και χρόνου. Μια φορά μόνο είπα πως ίσως και να 'μαι εντός.
Μα ό,τι και να πούμε τώρα, ο τρελός τρελός. Κι η ρετσινιά επίσης. Και τα όνειρα τ' απατηλά. Να μην αφιερώσουμε λίγα λεπτά απόψε, νύχτα που είναι, σε λίγο απ' όλα;
Δε μ' αρέσει να κάνω αναδρομές. Όχι ακριβώς επειδή πιστεύω τόσο πολύ στο "τράβα μπρος", όσο γιατί αισθάνομαι πως σε κάθε απόπειρα αναδρομής παραμερίζονται ένα σωρό ουσιώδη πράγματα, γεγονότα που χάραξαν πορείες κι άλλαξαν ρότες. Γι' αυτό τις αποφεύγω, όχι γι' άλλο λόγο. Απόψε, νύχτα που είναι, μια μικρή αποτίμηση θέλω να κάνω μόνο. Δεν επιθυμώ ν' αραδιάσω δικαιολογίες για την παιδική μου καρδιά - που μόνο στα πολύ βαθιά μ' έχει ρίξει και μ' έχει συντρίψει ως τώρα. Να την κανακέψω θέλω και να της πω πως 'ντάξει μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα.
Έχουμε στ' αλήθεια να ζήσουμε ακόμη "χειρότερα";
Ό,τι έχω κάνει ως τώρα, το κάθε "λάθος" ή "σωστό" που 'χει γραφτεί κάτω από τ' όνομά μου κι έχει υπογραμμιστεί με ανεξίτηλο μελάνι, με γνώμονα έναν τρελό, μια παιδική καρδιά και μια αρχαία ρετσινιά το 'χω κάνει. Κοιτάω πίσω μου και δε βλέπω πως έχω να μάθω κάτι καινούργιο. Κοιτάω μπροστά και βλέπω ημιτελείς παραμύθους. Η ιστορία μιας πολυαγαπημένης φίλης ξεπατικώθηκε μ' ένα είδος μεταφυσικού καρμπόν πάνω μου και την έζησα κι εγώ. Άλλοι πρωταγωνιστές, ίδιο σενάριο, σχεδόν απαράλλαχτο τέλος. Είναι σα να βλέπω εδώ τώρα τα ξανθά της μαλλιά να λάμπουν κάτω απ' τον ήλιο της Αθήνας - τόσο νιάτο βουτηγμένο ως το λαιμό στην απογοήτευση. Νισάφι.
Κι έκτοτε έχω δει πολλά τέτοια νεανικά και πιο ώριμα όνειρα πεταμένα σε μια τεράστια αποθήκη που γράφει απέξω "αζήτητα".
Αυτό που με στενοχωρεί πιο πολύ δεν είναι η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη. Είναι που δε θα ξαναδώ τα μάτια σου και δε θα ξανακούσω τον ήχο σου. Η πιο δύσκολη διαδρομή είναι εκείνη που με οδηγεί μακριά απ' ό,τι αγάπησα πιο πολύ. Οι φίλοι μου κι εγώ έχουμε κάνει πολλές τέτοιες διαδρομές και συνεχίζουμε. Τις δικές μου αποφάσισα να τις "κρύψω" από σήμερα, γιατί ό,τι είχα να καταγράψω εκεί το 'χω ήδη κάνει προς το παρόν. Ίσως αλλάξει αυτό αργότερα, ίσως όχι. Δεν έχει σημασία. Εδώ όμως θα παραμείνω όσο μπορώ, σε πείσμα της Θείας Αλλαγής, της χαμένης ελπίδας, της αιώνιας ρετσινιάς, της πιστής μου σκιάς.
Χάπι νιου γήαρ ντήαρ. 

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012


Αν έπαιζα το ίδιο παιχνίδι μ' εσένα, φαντάζομαι πως θα μπορούσα να φέρομαι αμέριμνα, υπεροπτικά, απόμακρα. Να μη με νοιάζουν οι ανάγκες των άλλων, να μη χρειάζεται να δίνω το παρών και το λόγο. Θ' άρχιζα να μοιάζω - ακόμη και φυσιογνωμικά - με όλους εκείνους που αμπαλάρουν τον εαυτό τους και τον προσφέρουν πακέτο εκεί που τους "κάνει καλό". Αυτό θα 'κανα.
Κι αν ήμουν σαν εσένα, θα κράταγα τη φλόγα της καρδιάς στο χαμηλό, θα 'βαζα όλα τ' αγαθά και τ' άγρια στο ίδιο ζύγι, θα σου 'λεγα κι εγώ πως αργήσαμε απόψε και πως ήρθε η ώρα να φύγεις. Αντί να ξαγρυπνώ στο πονεμένο προσκεφάλι σου μέσα στη νύχτα, θα 'φευγα σιωπηλά ένα πρωί παίρνοντας παραμάσχαλα το κρεμαστό μου γεφυράκι. Θα 'βαζα το εγώ μου μπροστά. Αυτό μόνο θα 'βαζα.
Ωστόσο δεν είμαι σαν εσένα. Το νιώθω πια αυτό ξεκάθαρα κι η αλήθεια με συντρίβει. Τι να 'χουν άραγε απογίνει οι τόσες ομοιότητες που 'χαμε πρωτοβρεί; Ίσως υπάρχουν ακόμη, ίσως και να τις φανταστήκαμε. Με κομματιάζει όμως που τώρα αντιλαμβάνομαι τις ομοιότητες αλλιώτικα, τις διαφορές κι αυτές αλλιώτικα - και που αφήνομαι ξανά στη ματαιότητα της μοναξιάς μου - στην κατάρα της φαντασίας μου.
Τίποτα πια δε θα 'ναι όπως πριν. Η μια μου πλευρά τεντώνεται και σχεδόν αγγίζει την ανακούφιση. Τίποτα όπως πριν. Μ' εξαίρεση μόνο κείνο το κάτι τ' ολοδικό μου που ζει απ' τη φλόγα του και θα πικραίνει γλυκά, αιμορραγώντας αργά, για όσο θα θυμάμαι να ελπίζω. 


RIP beautiful Eric

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012

τ' οργανάκι

Εντάξει το αποκτήσαμε, τώρα μένει να το παίξουμε κιόλας. Το μαντολινάκι αριστερά είναι ένα περίεργο υβρίδιο μαντολίνου, μαντόλας και μίνι-λαούτου, με πλακέ σκάφος και πολύ χοντρολαίμικη ταστιέρα - φτιαγμένο στα βάθη της Καλιφόρνιας από κάποιον που κατέθεσε όλη του την τέχνη στην ξυλουργική παρά στην παραδοσιακή οργανοποιία. Κουρδισμένο κλασικά σαν μαντολίνο: G-D-A-E, με τις συμπαθητικές χορδές σε ταυτοφωνία, αν και δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι αυτό είναι και το καλύτερο κούρδισμα ή αν πρέπει να κατεβούμε μια οκτάβα γενικά. Οι περιορισμένες μου γνώσεις το τοποθετούν κάπου ανάμεσα στην αμερικάνα μαντόλα άλτο και κάτι περίεργα δυτικά μαντολίνα. Όχι ιρλανδέζικο μπουζούκι, ούτε λιλιπούτειο λαούτο, σίγουρα όχι κλασικό μαντολίνο.
Στ' αφτιά μου ακούγεται σα βαθυστόχαστος μπαγλαμάς, κάπως πιο εξευγενισμένος απ' το μπαγλαμαδάκι που 'χω αφήσει κάτω στην Αθήνα - παραμελημένο και λιγο/κακοπαιγμένο - και παραδέχομαι πως δε θα 'ναι εύκολο οργανάκι τούτο το καινούργιο να το συνηθίσω. Εδώ υπάρχει και η πιθανότητα ο κατασκευαστής να πήρε μια εξαιρετικά ελαστική άδεια δημιουργίας και να κατέληξε να φτιάξει όργανο που δεν αντιστοιχεί με κανένα, αν και φέρει στοιχεία πολλών.
Αυτό και μόνο με γοητεύει. Ένα μαντολίνο που δε μοιάζει με τ' άλλα, μια ιδέα που υλοποιήθηκε με βάση μια συγκεχυμένη κι ίσως εντελώς υποκειμενική αντίληψη της παράδοσης. Και παρά την αγάπη που τρέφω στην παραδοσιακή οργανοποιία από όποιο σημείο της γης κι αν προέρχεται, ομολογώ πως καθόλου δε μ' ενοχλεί η ιδέα της απομάκρυνσης προς κάτι εντελώς διαφορετικό, αιρετικό και προσωπικό. Ακόμη κι αν το αποτέλεσμα δε δουλεύει πάντα.
Κάπου εδώ βρίσκομαι αυτό τον καιρό, έτσι κι αλλιώς, σε σχέση με πολυακουσμένα δεδομένα και τετριμμένες εντυπώσεις. Κι εννοώ δικές μου εντυπώσεις, όχι άλλων. 'Σωστές' ή 'λάθος' αντιλήψεις, κάποια γενναία βήματα λίγο πιο πέρα απ' τα γνωστά λιμέρια μου, μικροπροσπάθειες που ίσως ευοδώσουν, ίσως όχι. Το θέμα είναι πως με κάθε τέτοια βήμα, με καθεμιά παράταιρη εικόνα στα μάτια μου ή αποτέλεσμα στη ζωή μου, κάτι ακόμη μαθαίνω για μένα που δε φανταζόμουνα χθες. Μπορεί κάτι τέτοιο να συμβεί και με το μαντολίνο.
Το παρακάτω κλιπ αναφέρεται στην κατασκευή και τον ήχο μιας παρόμοιας μαντόλας.



Και βάζω το δικό μου εδώ των Occasional Dream, γιατί τους ακολούθησα με τ' οργανάκι σε τούτο το κομμάτι κι εντάξει μου ακούστηκε. Άλλωστε δεν τους ξεχνώ ποτέ τους ΟD, ο ήχος (κι ο στίχος) τους μ' εκφράζει απόλυτα από όλες τις πλευρές.

Τρίτη 17 Ιανουαρίου 2012

πρώτες πρωινές

John Martyn 11 Σεπτεμβρίου 1948 – 29 Ιανουαρίου 2009
RIP Johnny
 
Τις πρωινές ώρες της περασμένης Κυριακής, μιας Κυριακής με κόκκινα κλαμένα μάτια και γενικά γκριζοκόκκινης, επισκέφθηκα ξανά τον Johnny. Τυχαία μάλιστα, δεν τον έψαχνα ακριβώς αλλά ήρθε και με βρήκε ο ίδιος, όπως γίνεται συνήθως με τις περίεργες συγκυρίες και τις μεταφυσικές υπερβολές. Κάτι έψαχνα - μουσική φυσικά - για να ντύσω ένα δικό μου κείμενο γυμνό, ένα κείμενο που 'γραψα και που σκέφτομαι τώρα πως ίσως και να μην έπρεπε να είχα γράψει, ένα κομμάτι ψυχής πληγωμένης που καλά θα 'ταν να το είχα αφήσει στη σιωπή του. Στην αποχή του.

Όμως μέτρησε για μένα αρκετά ώστε να το γράψω. Κι εκεί πάνω ήρθε να με βρει ο Τζόννι, ο καταπληγωμένος Τζόννι που δεν έκρυψε ποτέ την εσωτερική του αιμορραγία, που μπόρεσε κι ανέβασε την κιθάρα σε δικά του μοναδικά, υπερφυσικά επίπεδα. Με μιαν υπερβολή που κατανοώ πολύ καλύτερα τώρα που μεγάλωσα και σίτεψα, υπερβολή που ανεβάζει και συντρίβει ταυτόχρονα. Πιστεύω πως ο τρόπος που έπαιξε, ο τρόπος που έγραψε, ο τρόπος που ερμήνεψε, μοναδικοί όλοι τους, αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. 

Εκεί λοιπόν ήρθε να με βρει ο Τζόννι, να μου αφήσει στην αγκαλιά το πολύτιμο small hours του για να μου πει πως δεν κάνει να μετανιώνουμε για τις αδυναμίες μας. Πως πρέπει ν' αγαπάμε all the way. Ακόμη κι όταν όλα πίσω μας γίνονται στάχτη, είναι σημαντικό να παραμένουμε αυτοί που είμαστε. Δε μετανιώνω λοιπόν που το 'γραψα και το 'στειλα το κειμενάκι. Αν καθόμουν πάνω του λιγάκι ακόμη θα του είχα κάνει μια βαρβάτη επιμέλεια, θα το 'χα ξεσκονίσει, θα το 'χα φέρει στα μέτρα και την ευαισθησία του παραλήπτη - να μην τον ταράξει ή τον πονέσει τάχαμου. Θα το είχα μετατρέψει σ' έναν παραμύθο αντάξιο ίσως των άλλων παραμύθων στα ρουτς μου.

Όμως δε θα 'ταν πια το ίδιο πονεμένο, απελπισμένο, φοβισμένο και far out κειμενάκι καρδιάς. Το διαβάζω τώρα - το 'χω ήδη διαβάσει αμέτρητες φορές - και με πιάνει κάτι σαν ρίγος, σα ναυτία. Αντηχούν ανάμεσα στις γραμμές πορτοπαράθυρα που ανοιγοκλείνουν, που κλείνουν μάλλον, κι ο ήχος που κάνουν παραπέμπει σε κάποιες από τις νότες του Τζόννι. Εκείνος είχε αγαπήσει κι είχε πονέσει πολύ στη ζωή του, και το small hours εκφράζει την απόλυτη αγάπη που ματώνει φεύγοντας, την αγάπη που ξεφεύγει από τα όρια. 

Από την άλλη, ο αγαπημένος Robert Smith των Cure τιμά το κομμάτι έχοντας αγαπήσει κι αγαπώντας ακόμα, σταθερά κι ανεπιφύλακτα, την υπέροχη γυναίκα του. Δίχως τραυματισμούς, αποχωρισμούς, υπερβολή και δράμα. Τιμά τον Τζόννι απόλυτα, χωρίς όμως να συμμερίζεται τον πόνο του. Μόνο το μέρος που αναφέρεται καθαρά στην αγάπη μπορεί ν' αγγίξει. Και στο σ' αγαπώ τόσο..

Ενώ εκείνο το ruin θρυμματίζεται και χάνεται στο ανώνυμο υπερπέραν. Play on Johnny.


Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

pierce or peace within


Καλείσαι τώρα να πάρεις μια πολύ σημαντική απόφαση. Και δεν υπάρχει ψυχή εδώ στο σταυροδρόμι που στέκεσαι να δώσει ένα χέρι για να την πάρεις. Μπορείς λοιπόν αν θες να ξοδέψεις την υπόλοιπη ζωή πίσω απ' την πλάτη του Φόβου, παίζοντας μονόπρακτα γραμμένα από άλλους. Να σαμποτάρεις ακόμη μια φορά το κάθε σάλτο της καρδιάς σου, να πεις για πολλοστή φορά πως τούτο το έργο το 'χεις ξαναδεί και το 'χεις βαρεθεί. Έχεις κάθε δικαίωμα να τον λιώσεις μέχρι να πέσεις τούτο το ρόλο του αδικημένου φυγά, να ξαναμπείς στο κουκούλι της μάνας σου, να λιβανίσεις κι αυτή τη χρονιά τον Leftερο. Να τινάξεις παράταιρες νότες στον αέρα. Να κάνεις μακροβούτι στο πιο βαθύ σημείο της Βόρειας Θάλασσας, εκεί που προλαβαίνεις να γίνεις κρύσταλλο προτού προλάβει εκείνη να σ' αγγίξει. Ναι μπορείς. Μπορείς.

Ή πάλι να διαλέξεις το Τίποτα. Ν' ακούς και να σωπαίνεις. Ν' ακούς και να πιστεύεις. Αυτό που βλέπεις να σου 'ναι αρκετό. Να κάνεις μες στο στόμα το πικρό γλυκό. Να τιθασέψεις τη φαντασία σου. Να χαλαρώσεις την αναρχία σου. Η απομάκρυνση απ' τον παλιό σου φίλο Πόνο που τόσο καλά σε γνωρίζει να γίνει τούτη τη στιγμή με καθαρή την συνείδηση. Κι ας σε συγκλονίζει το ν' αφήσεις πίσω ένα τέτοιο φίλο αδελφικό. Η πιο σκληρή επιλογή είναι εντέλει η πιο απλή. Θα τον αφήσεις χωρίς να 'χεις από πού να πιαστείς, ή θα συνεχίσετε να προχωράτε μαζί μετρώντας παρέα τα σημάδια σας;


RIP Michele Francesco

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

αντί κλίμακας


Ο κόσμος όλος μια αρτηρία που πάλλεται, ένα φαράγγι που χάσκει, τεντώνεται και μαζεύει - φωνητική χορδή της πιο μοναχικής κραυγής. Ένας κόσμος έτοιμος να καταπιεί αν τον αφήσεις. 'Αμα σ' αφήσεις. Κάπου βαθιά αιμορραγία αργή, ενοχλητικά σταθερή όπως τα πόδια που σε σηκώνουν τα πρωινά, κι είναι ο κόσμος μια φλέβα στο λαιμό που χτυπά την πόρτα της βαθύτερης σκέψης μου. Τούτη η στεγανή πραγματικότητα με παραλύει. Τι κάνω πάλι εδώ, πώς βρέθηκα εδώ, δε σ' έχω αναμαλλιασμένη μου σκιά να μ' εμπαίζεις τώρα, δε με μαλώνει πια κανείς, ένας ύπνος μπερδεύεται στις ασημένιες κλωστές των μαλλιών και βασανίζει τις ρίζες μου. Μια ξένη γλώσσα τρύπωσε βίαια στο στόμα μου κι άφησε πίσω της βουβή μελανιά, δε θα ξεχάσω ποτέ, δε θα περάσει αυτό ποτέ, πόσο με κούρασε και τούτη η κατανόηση, το στέρνο μου όλο κέρινη βούλα που σφραγίζει αμυχές, πολλές πληγές ανάμιχτων ανθρώπων, μια διαρκής μετάγγιση αίματος, κι είμαι ένας ξένος - πιο ξένος από σένα, πιο ξένος από πριν, πιο λίγος.


Πέμπτη 8 Ιουλίου 2010

way out of where?

H φωτο δανεισμένη από το http://hydeparkprogress.blogspot.com τους ευχαριστώ. 
Bless you Porcupine Tree για την αστείρευτη συντροφιά όταν όλα σωπαίνουν.

Να βγω από τι;
Συχνά δεν ξέρω καν πως έχω μπει - πόσο μάλλον σε τι πράγμα, και πώς το λένε, τι σχήμα έχει, τι γεύση κι οσμή.
Προσπερνώ εξόδους κινδύνου, εισόδους ασφαλείας, δεν τις βλέπω.
Περιμένω έξω απ' τη γραμμή κι είναι βαριά η αναμονή χωρίς αντίκρισμα.
Να βγω από τι.
Στην κλεψύδρα ρέει προς τα κάτω η ενέργεια. Σχεδόν μου λείπει η εποχή του κουνελιού που το τυφλώνουν οι προβολείς. Ο καιρός της μισάνοιχτης πόρτας, της αργής κίνησης σε πηχτό σιρόπι.
Λέω σχεδόν γιατί αμβλύνονται οι πόνοι στην πορεία και δε ζυγίζουν πια το ίδιο.
Το πρόσωπο της φωτογραφίας είναι δικό μου λίγο πριν βγω από το τι. Χίλια κύματα μακριά από μένα. Ένας αιώνας σκαλίζοντας κόκκους στην άμμο, κυνηγώντας ψύλλους στ' άχυρα.
Όταν οι έξοδοι άξιζαν μια μάχη, οι είσοδοι είχαν ονόματα στα κουδούνια κι εγώ περίμενα αγόγγυστα.
Να μπω στο τι.

Πέμπτη 6 Μαΐου 2010

Saxon..on..and on..

Photo copyright: "Bleeding Rainbow" by MalevolentJester 
@deviantart with thanks
Πολύ ανάμικτα τα συναισθήματα ξανά τούτες τις μέρες. Αφόρητο που τριγύρω μου ο κόσμος σχολιάζει τα καθέκαστα των παθών της μαμάς-Ελλάς μ' εκείνη τη γνώριμη χροιά της ανωτεροτίτιδας. Με την πατίνα του βολεμένου που ανέκαθεν έριχνε βλέφαρο προς το Νότο απ' τα ψηλά παραθύρια του Βορρά. Στην καλύτερη περίπτωση υπήρχαν κάποιες όμορφες αναμνήσεις από "λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ' αγόρι" τους. Στη χειρότερη, έπαιζαν περίεργες απόψεις προκατασκευασμένες από τα ΜΜΕ, τα φτηνά ταξίδια αναψυχής και κάτι ψιλο- έως χοντρορατσιστικές εντυπώσεις που κουβαλάει ο καθένας σαν τ' άπλυτά του από 'δώ κι από 'κεί. Λόγω της πολυετούς ζωής μου εδώ, έχω την ατυχία να θυμάμαι τις περιπέτειες του φτωχού Έλληνα συγγενή μες στην Ευρώπη. Σε μια χώρα που μετά βίας ανέχεται την Ευρώπη, πόσο μάλλον την Ελλάδα... Μου 'ρχεται να χαμογελάσω που κάποιοι ακόμη θυμούνται το πραξικόπημα του '67 - για να μην πω και την τουρκοκρατία! - κάνοντας αυτόματες συγκρίσεις με τις τωρινές μας συγκρούσεις.

Από την άλλη, θέλω να κλάψω. Μια ζωή προσπαθούσα να χτίσω, όσο μ' έπαιρνε βέβαια, την εικόνα - κυρίως την ουσία - της Φτωχομάνας στην αλλοδαπή: κάτι τα μαθήματα της γλώσσας απ' το απόλυτο μηδέν στο γράφω και διαβάζω ικανοποιητικά Ελληνικά, κάτι το αεράκι της Νότιας Ευρώπης να διαπερνά τη στεγνή καθημερινότητα, κάτι το μυαλό που δε χώρεσε ποτέ σε τετραπακ κουτάκια. Γενικά ένας δικός τους ξένος. Ένας γνωστός-άγνωστος Ευρωπαίος. Έτσι να 'ναι το λοιπόν οι σύγχρονοι Έλληνες;

Εδώ πάνω επιλέγουμε την επόμενη γραβάτα απόψε, όμως εγώ δεν ψηφίζω. Μόνο στις ευρωεκλογές και τις δημοτικές. Ο λόγος; Δε ζήτησα ποτέ μου τη βρετανική υπηκοότητα. Τότε, κάμποσα χρόνια πριν, θα 'πρεπε να εγκαταλείψω την ελληνική και το 'χα θεωρήσει επιεικώς απαράδεκτο. Μετά που είχα παντρευτεί και θα 'ταν τόσο απλό, το ξέχασα. Αργότερα αδιαφόρησα. Κι έτσι τώρα αποφασίζουν άλλοι για μένα. Εγώ απλά δουλεύω, συμμετέχω, προσφέρω, πληρώνω, μα ως εκεί με πάει τούτη η βαλίτσα. Αυτό το "ανήκεις και δεν ανήκεις" το 'χω πολύ καλά εμπεδώσει. Μήπως έτσι δε συμβαίνει και με τη μαμά-Ελλάς; Δεν επιθυμεί και δεν εκτιμά κανέναν. Όλοι της είναι ξένοι. Ξένοι της ξένοι.

Παράξενο και τρομερό θεριό ο φασισμός του σύγχρονου βίου. Ο φασισμός του καπιταλισμού, της κατανάλωσης και της ψευδοεπιλογής, σε κάθε μήκος και πλάτος του "εξελιγμένου" κόσμου. Όσο τον κοιτάς στα μάτια, τόσο πιο πολύ θα νιώθεις - προπάντων θα είσαι - ξένος.

Και τώρα; Τώρα θα βάλω ν' ακούσω λίγο Saxon, γιατί στα νιάτα μου πολύ τους συμπαθούσα τους τύπους απ' το νότιο Γιορκσάιρ, με τα ακραία σολαρίσματα, τις μαλλούρες, τις μηχανές κι έναν απ' τους καλύτερους ντράμερς του κόσμου, τον Nigel Glockler. Άλλωστε με γοητεύει το ουράνιο τόξο που αρχίζει απ' τον πάγο και τελειώνει στις φλόγες. Το κρυφό ουράνιο τόξο που λιώνει εντός σα γλειφιτζούρι. 

Πού 'σαι πατέρα, να κουβεντιάσουμε πολιτικά και να σε ξεκουφάνω με τους Saxon.. Κανένας δεν υπάρχει πια για τέτοιες πολυτέλειες. Βλέπεις, είναι ρετρό τόσο τα μεν όσο κι οι δε. Αλλά κι εμείς.. πολύ ρετρό σου λέω, πατέρα.
Όσοι φεύγουν από κοντά μας, όποιος κι αν είναι ο λόγος, ή και δίχως λόγο, σε καθημερινή βάση.. γνωστοί, άγνωστοι, δικοί μας, ξένοι: RIP

Σάββατο 17 Απριλίου 2010

Σάντι

"Eλένη", αντήχησε πίσω μου μια μαλακή, ευγενική, γυναικεία φωνή σκαρφαλώνοντας αρκετά ώστε να μην πνιγεί στο βουητό της απογευματινής ανθρωποθάλασσας εκείνης της Πέμπτης, στα εξωτερικά μας ιατρεία. Στράφηκα προς το μέρος της, σίγουρη πως καλούσε εμένα. "Σ' άκουσα πριν κι αναγνώρισα τη φωνή σου απ' το τηλέφωνο.. και ήθελα να σε γνωρίσω από κοντά," μου είπε ενώ τα δυό μου χέρια είχαν ήδη, ασυναίσθητα, κλείσει μέσα τους το δικό της - πολύ αδύνατο, μα πιο πολύ αδύναμο.

Τόσες φορές είχαμε μιλήσει, είχα τακτοποιήσει κάποιες επισκέψεις της, αρκετές εξετάσεις της, κι εκείνη ακόμη θυμόταν τη φορά που είχα βρεθεί μόνη κι έπρεπε να πάρω μιαν άμεση απόφαση που την αφορούσε. Για μένα, άλλη μια πλευρά της εν πολλοίς αφόρητης δουλειάς μου. Για εκείνη, το ελάχιστο κάτι που κάνει τη διαφορά. Μια γέφυρα ανάμεσα στο απρόσωπο και το προσωπικό. Τότε που ο άλλος γίνεται ξεχωριστή φιγούρα μέσα στην πονεμένη ανθρωποθάλασσα. Πόσο συχνά κινούμαι ανάμεσα σε τέτοιες φιγούρες και τα μάτια μου αδυνατούν να εστιάσουν. Δεν είναι από βιασύνη ή αδιαφορία. Πρόκειται για έναν αυτόματο μηχανισμό, μιαν απόσταση όχι τόσο ασφάλειας, όσο σεβασμού.

Είναι σκληρό να έρχεσαι κοντά, κι εννοώ ψυχολογικά κοντά, σε ασθενείς που φεύγουν απ' τη μια μέρα στην άλλη. Όμως συχνά είναι κάτι που δε γίνεται ν' αποφύγεις. Ανάμεσα στις αρκετές χιλιάδες που περνούν από τα μέρη μας κάθε χρόνο, κάποιοι σαν τη Σάντρα ξεχωρίζουν. Κι ούτε καν μπορείς - ή επιθυμείς - να ερμηνεύσεις γιατί ξεχωρίζουν.

Όταν άκουσα τη γλυκιά φωνή απ' την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, ήταν long time no hear. Που είναι βέβαια πολύ καλό, έτσι; - "και βέβαια," μου αποκρίθηκε, χωρίς την παραμικρή αμφιβολία πως εννοούσαμε το ίδιο. Καταγράφει νοερά - και περιμένει - το καλοπροαίρετο χιούμορ, ένα λεπτό, ανώδυνο αστείο για να νιώσει φυσιολογική μέσα σ' έναν κόσμο αφύσικο. "Ο σύζυγος μου αγόρασε ποδήλατο για τα γενέθλιά μου τις προάλλες", είπε κι έσταζαν οι φθόγγοι χαμόγελο. Τόσο για το ποδήλατο, όσο και για τα γενέθλια. "Φυσικά έπεσα η ανόητη και πονάω τώρα λίγο αλλά εντάξει." Πολύ εντάξει. Επικίνδυνο; Ίσως. Απαραίτητο; Οπωσδήποτε.

Εύχομαι, Σάντι, από καρδιάς, στα επόμενα γενέθλια να σου πάρει μηχανή :) So please stay.


(Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα, ονόματα και συνθήκες είναι εσκεμμένη.)

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Λάζαρος


Επιθυμώ ετούτο το κείμενο να 'ναι ένα ατόφιο κομμάτι από μένα. Από εκείνα που άφηνα αρκετά τακτικά στην παλιά μου σκιά, και που με σημάδευαν με τον τρόπο τους, κάνοντάς με να αισθάνομαι σαν έντομο ανάξιο προσοχής (στην καλύτερη περίπτωση) ή αξιοπερίεργο και κάτω από μεγεθυντικό φακό (στη χειρότερη). Διαβάζω παλιές εγγραφές και πραγματικά βουλιάζει η καρδιά μου - τόσα κομματάκια από μένα μα όλα πολύχρωμες χαλκομανίες, ασύνδετες σκέψεις για τους πολλούς. Τόσες μουσικές μα ελάχιστα (έως πολύ ελάχιστα) αφτιά τις πρόσεξαν. Κι όπως οι σκέψεις και οι λέξεις μας, συχνά παρερμηνεύονταν ή σκόρπιζαν στους πέντε ανέμους. Ακριβώς όπως εκεί έξω - έτσι, Λάζαρε;

Επιθυμώ ετούτο το κείμενο να 'ναι ατόφιο κι αθόρυβο. Σαν εκείνο το απροσδιόριστο που αναζητώ πιότερο από καθετί. Αδιόρατο όπως όλα τα λιγοστά που 'χει ανάγκη η καρδιά μα που ποτέ δεν κατάφερα να συναντήσω στις καθημερινές διαδρομές. Ποτέ δεν κατέφυγα στις ταμπέλες για να περιγράψω τον εαυτό μου ή τους άλλους. Μα ο υπόλοιπος κόσμος τις χρησιμοποιεί αλόγιστα. Είσαι η μάνα, η κόρη, η εργαζόμενη, η ξενητεμένη, η απόμακρη, η περιορισμένη. Είσαι εκείνη που 'χει μάθει να δίνει, να φροντίζει, ν' αναβάλλει, να περιμένει. Κανείς δεν είδε ποτέ ένα σύνολο - ατελές έστω - που να πλησιάζει κάπως την αλήθεια σου. Μόνο αυτοτελή αποσπάσματα. Κοιτάς το πρόσωπό σου σε καθρέφτη ψηφιδωτό και πασχίζεις να μαντέψεις τι 'ναι αυτό που βλέπει ο άλλος. Τις περισσότερες φορές απολύτως τίποτα. Ο χρόνος κυλάει σαν τη ρόδα κι εσύ βρίσκεις όλο και πιο πολλά κοινά με τον Λάζαρο.

Ρίχνοντας ένα δισταχτικό βλέμμα προς τα πίσω, συνειδητοποιώ ότι ποτέ δεν επέλεξα, μόνη, αβοήθητη κι από καρδιάς, κάποιον να του χάριζα - ή να χαράμιζα, τι σημασία έχει - εμένα. Λες να 'ταν η ραγισμένη μου αυτοπεποίθηση; Η τυραννία του φόβου της απόρριψης; Αδιάφορος ο λόγος. Η επιλογή βρισκόταν πάντα στα χέρια των άλλων, κι εγώ κάποιες φορές ακολούθησα. Μ' εκείνα τα μουδιασμένα γόνατα, τις πεταλούδες στο στομάχι, την αβεβαιότητα που έκλεινε τα δάχτυλά της γύρω απ' το λαιμό μου. Στήνεις καρτέρι στον ίδιο σου τον εαυτό, γράφεις μόνος το σενάριο της αποτυχίας σου - με ποιο δικαίωμα λοιπόν εκπλήσσεσαι; Να συνηθίσεις επιτέλους στους μικρούς και μεγαλύτερους θανάτους. Του μοιάζεις, βλέπεις, αρκετά του Λάζαρου.

Επιθυμώ ετούτο το κείμενο να με πονέσει όσο μου αξίζει. Η τηλεόραση βογγάει τα τελευταία βράδυα με τα κακά μαντάτα της μαμάς-Ελλάς... πώς και μου διέφυγε να συμπεριλάβω στις παραπάνω ταμπελίτσες πως είμαι κι Ελληνίδα. Μικροί βομβαρδισμοί τα πρωινά - άκουσες τι γίνεται εκεί κάτω; Για δες τι χάλια, σου λείπει; Πώς νιώθεις; Αλήθεια, πώς νιώθω; Σαν ένας ξεχασμένος Λάζαρος.

Απέναντί μου, σ' απόσταση αναπνοής, η μεσόκοπη γυναίκα αφήνει τα μάτια της να γεμίσουν σαν μικρές κανάτες με νερό που ξεχειλίζουν. Ενστικτωδώς γονατίζω πλάι της και της χαϊδεύω την πλάτη. Δεν επιτρέπεται, αύριο το πρωί ίσως να βρω κάποιο γραφειοκρατικό μπελά, αλλά ποιος νοιάζεται. Το 'χει ανάγκη όσο κι εγώ. Έτσι νιώθω. Τα υπόλοιπα αγκάθια στο πλευρό μου μπορούν να περιμένουν λίγο. Βλέπω μια ζωή να διαγράφεται μπροστά στα μάτια μου, για μένα, και ξέρω καλά πως τίποτα δεν έχω επιλέξει. Απλά έτσι είναι.

Επιθυμώ ετούτο το κείμενο να γίνει απορροφητικό χαρτί κουζίνας για να σκουπίσει τα αίματα και τα δάκρυα που λερώνουν τους διαδρόμους κάθε βράδυ. Ώστε ν' αρχίσει καθαρά η επόμενη μέρα. Απόψε, και για το απρόβλεπτο μέλλον, γίνομαι ένα με τον Λάζαρο.



Richard Barbieri (στο πιάνο), σε θυμάμαι καλά από τα χρόνια των Japan.. τι χρόνια κι εκείνα! Υπέροχες οι συνεργασίες με τους αγαπημένους Porcupine Tree, και πολύ τις χαίρομαι γιατί, όπως πολύ καλά γνωρίζεις, η μουσική είναι γεμάτη Λάζαρους..

Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2010

των πλησιεστέρων συγγενών



Η σελίδα απρόσωπη, έχασκε μπροστά μου επιτακτικά και χλευαστικά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συναντιόμασταν. Τρεις σημαντικές φορές μέσα στα τελευταία τρία χρόνια απλώθηκε μπροστά μου, τα γραμματάκια ψιλά, σε διαφορετικές γλώσσες. Τι να σου κάνει η γλώσσα; Το νόημα είναι που μετράει, και το νόημα ρωτάει: αν κάτι σου συμβεί, ποιον να ειδοποιήσουμε;

Ολισθηρό ερώτημα. Ποιον αλήθεια να ειδοποιήσουμε; Ανατρέχει ο νους σε πιθανούς φίλους - όλοι κάπου αλλού, κάπως αλλιώς, με δικές τους υποθέσεις, ολοδικές τους ιστορίες. Αν κάτι συνέβαινε σ' εμένα, ποιον θα ξεβόλευε λιγότερο ένα τέτοιο τηλεφώνημα από το υπερπέραν; Η απάντηση είναι Κανέναν.

Κι επειδή δεν έχω μάθει να ξεβολεύω, αφήνω τις γραμμούλες κενές. Θα το σκεφτώ και θα το προσθέσω αργότερα αυτό, τους αποκρίνομαι. Αργότερα. Μα ξέρω καλά πως δε θα 'χω απάντηση "αργότερα". Υπάρχουν φορές που το βαρύ σου μέτωπο σου ακουμπά το παγωμένο μέτωπο της Αλήθειας. Περνούν τα χρόνια κι ορφανεύεις με τρόπο πολύ βαθύτερο από την πιο χειροπιαστή ορφάνια. 

Οι άνθρωποι και στις δύο φωτογραφίες σίγουρα έχουν πλησιέστερους συγγενείς - ίσως μάλιστα να βρίσκονται κάπου ανάμεσά τους, κολλημένοι πλάτη με στήθος, ώμο με ώμο. Το σπουδαιότερο είναι πως όλοι τους είναι "συγγενείς". Θανάσιμο πλήγμα το ότι εκείνοι που τους έχουν φέρει σ' αυτή τη βάρβαρη θέση θα μπορούσαν να 'ναι δικοί μου συγγενείς. Ευτυχώς όχι. Ωστόσο είναι συμπατριώτες μου. Μιλάμε την "ίδια" γλώσσα (αληθεύει άραγε;), έχουμε ανθρωπολογικούς κι εθνολογικούς δεσμούς. Το να πω πως ντρέπομαι είναι μηδαμινό. Σχεδόν περιττό. Κάτι άπιαστο με δένει μ' ετούτα τα θύματα - τίποτα με τους θύτες.

Προσθέτω λοιπόν άλλη μιαν όψη στην Ορφάνια και συμπορεύομαι.




Brian Eno & David Byrne - Regiment .mp3



Found at bee mp3 search engine

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

play me: το σκαλοπάτι


Μέσα στα 20-τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε, πολλή μουσική -  όπως λέμε πολύ νερό - έχει κυλήσει. Ήμασταν από εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζονται και ξεκινούν μαζί μάλλον ξεκάρφωτα. Κι έπειτα μένουν καρφωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο για κάποια χρόνια, μέχρις ότου αυτό που τους κρατά σε ακινησία να ωριμάσει αρκετά ώστε ν' αποκολληθεί και να τους ξεκρεμάσει. Ήμασταν από τα ζευγάρια εκείνα που είχαμε τους ίδιους - αρκετά σπάνιους - δίσκους εις διπλούν. Αγορασμένους πολύ προτού γνωριστούμε. Τότε, για το νεότερο εαυτό μου - και το ελαφρύτερο κεφάλι μου - κάτι τέτοιο σήμαινε πάρα πολλά: μουσική επαφή αποκωδικοποιημένη σ' έναν καρμικό δεσμό. Οπωσδήποτε θ' ακολουθούσαν κι άλλες επικοινωνιακές εκδοχές. Έτσι δεν είναι;

Αυτά μας κάνουν η νεότητα κι η αθωότητα. Όμως η μουσική έπαιξε τεράστιο ρόλο στη δική μας σχέση τουλάχιστον, ακόμη κι όταν τα μουσικά μας γούστα έφτασαν ν' αποκλίνουν σημαντικά. Το σπουδαιότερο είναι ότι εξακολούθησε να παίζει το ρόλο της όταν η εκτροπή συμπεριέλαβε κι εμάς τους ίδιους. Ούτε που θυμάμαι πόσοι δίσκοι συμπιέστηκαν και μεταβιβάστηκαν μέσω κάποιου server, πόσες συλλογές κάηκαν σε σιντι, πόσα μοναδικά τραγούδια ταξίδεψαν πάνω σ' ένα usb stick, πόσα μεμονωμένα κομμάτια πάτησαν σε μήνυμα κενό και πέρασαν στην άλλη άκρη του κόσμου. Θυμάμαι ωστόσο τα τραγούδια που "έκρυψα". Το μουσικό πάρε-δώσε έμοιαζε πιότερο με "δώσε" και λιγότερο με "πάρε", μα κάποιες φορές εισέπραξα κι εγώ λίγη περιθωριακή ambiance και techno-grunge. Έτσι για να μην έχω παράπονο.

Κι υπάρχει κάτι κρίσιμο στην απόλυτη σιγουριά πως το κομμάτι που ζητήθηκε θα βρεθεί. Kατοπτρίζοντας τη σιγουριά που απορρέει από το αξιόπιστο, από 'κείνο που θα παλέψει για τ' ακατόρθωτα. Είναι το "δεδομένο". Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν πάνω σ' αυτό, αλλά όσοι συμμερίζονται ετούτη εδώ την αλήθεια δε χρειάζονται βοηθήματα.

Το Stepping Stone της Duffy είναι όντως πολύ καλό κομμάτι, είχα καιρό να το ακούσω, κι ήταν η πιο φρέσκια "παραγγελιά". Χαμογέλασα κρυφά για την ειρωνεία κι ακόμη πιότερο για το ότι μια τόσο κομψή ειρωνεία θα διέφευγε ανεκμετάλλευτη. Μετά ξέρεις τι έγινε; Έπαιξα κάμποσες φορές το τραγούδι και σκέφτηκα: μεγάλη γουλιά πιες, μεγάλη κουβέντα μη λες, αγαπητή μου Duffy. Τake it from a livin', breathin' σιωπηλό σκαλοπάτι στο νερό που φαγώνονται οι πλάτες του περνώντας τουρίστες απέναντι. Enjoy the song.