Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

play me: το σκαλοπάτι


Μέσα στα 20-τόσα χρόνια που γνωριζόμαστε, πολλή μουσική -  όπως λέμε πολύ νερό - έχει κυλήσει. Ήμασταν από εκείνους τους ανθρώπους που γνωρίζονται και ξεκινούν μαζί μάλλον ξεκάρφωτα. Κι έπειτα μένουν καρφωμένοι ο ένας δίπλα στον άλλο για κάποια χρόνια, μέχρις ότου αυτό που τους κρατά σε ακινησία να ωριμάσει αρκετά ώστε ν' αποκολληθεί και να τους ξεκρεμάσει. Ήμασταν από τα ζευγάρια εκείνα που είχαμε τους ίδιους - αρκετά σπάνιους - δίσκους εις διπλούν. Αγορασμένους πολύ προτού γνωριστούμε. Τότε, για το νεότερο εαυτό μου - και το ελαφρύτερο κεφάλι μου - κάτι τέτοιο σήμαινε πάρα πολλά: μουσική επαφή αποκωδικοποιημένη σ' έναν καρμικό δεσμό. Οπωσδήποτε θ' ακολουθούσαν κι άλλες επικοινωνιακές εκδοχές. Έτσι δεν είναι;

Αυτά μας κάνουν η νεότητα κι η αθωότητα. Όμως η μουσική έπαιξε τεράστιο ρόλο στη δική μας σχέση τουλάχιστον, ακόμη κι όταν τα μουσικά μας γούστα έφτασαν ν' αποκλίνουν σημαντικά. Το σπουδαιότερο είναι ότι εξακολούθησε να παίζει το ρόλο της όταν η εκτροπή συμπεριέλαβε κι εμάς τους ίδιους. Ούτε που θυμάμαι πόσοι δίσκοι συμπιέστηκαν και μεταβιβάστηκαν μέσω κάποιου server, πόσες συλλογές κάηκαν σε σιντι, πόσα μοναδικά τραγούδια ταξίδεψαν πάνω σ' ένα usb stick, πόσα μεμονωμένα κομμάτια πάτησαν σε μήνυμα κενό και πέρασαν στην άλλη άκρη του κόσμου. Θυμάμαι ωστόσο τα τραγούδια που "έκρυψα". Το μουσικό πάρε-δώσε έμοιαζε πιότερο με "δώσε" και λιγότερο με "πάρε", μα κάποιες φορές εισέπραξα κι εγώ λίγη περιθωριακή ambiance και techno-grunge. Έτσι για να μην έχω παράπονο.

Κι υπάρχει κάτι κρίσιμο στην απόλυτη σιγουριά πως το κομμάτι που ζητήθηκε θα βρεθεί. Kατοπτρίζοντας τη σιγουριά που απορρέει από το αξιόπιστο, από 'κείνο που θα παλέψει για τ' ακατόρθωτα. Είναι το "δεδομένο". Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν πάνω σ' αυτό, αλλά όσοι συμμερίζονται ετούτη εδώ την αλήθεια δε χρειάζονται βοηθήματα.

Το Stepping Stone της Duffy είναι όντως πολύ καλό κομμάτι, είχα καιρό να το ακούσω, κι ήταν η πιο φρέσκια "παραγγελιά". Χαμογέλασα κρυφά για την ειρωνεία κι ακόμη πιότερο για το ότι μια τόσο κομψή ειρωνεία θα διέφευγε ανεκμετάλλευτη. Μετά ξέρεις τι έγινε; Έπαιξα κάμποσες φορές το τραγούδι και σκέφτηκα: μεγάλη γουλιά πιες, μεγάλη κουβέντα μη λες, αγαπητή μου Duffy. Τake it from a livin', breathin' σιωπηλό σκαλοπάτι στο νερό που φαγώνονται οι πλάτες του περνώντας τουρίστες απέναντι. Enjoy the song.