Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαδρομές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα διαδρομές. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 9 Αυγούστου 2016

ακόμη ένας πληγωμένος Αύγουστος

River Washburn, West Yorkshire -  by thalassaki
Ήταν νωρίς. Η πρωινή δροσιά, διάχυτη κι ολόφρεσκια μες στην ηλιόλουστη Τρίτη, με ταξίδεψε κατευθείαν σε μιαν αντίστοιχη καθημερινή εξεταστικής περιόδου, μερικές δεκαετίες πριν. Το ίδιο σχεδόν ρευματάκι, ένα παρόμοιο σπινθηροβόλο φως, ένα ανοιχτό μπλε επάνω ψηλά που μ' έκανε να θέλω ν' ανοίξω το στόμα να δαγκώσω ένα κομμάτι. Ήταν λες κι η ζωή έκανε εκεί μπροστά στα πόδια μου έναν τεράστιο κύκλο και πήγε και στάθηκε σ' ένα σημείο ξεχασμένο εκεί πίσω, ανασύροντας μνήμες που πλέον μου φαίνονται αρχαίες όπως εκείνα τα μαθήματα. Αν και ανησυχητικά ολοζώντανες.
     Βηματίζοντας προς την πόρτα της, να μπω να πω μια βιαστική καλημέρα, ν' αφήσω έναν ασπασμό ίσως και να φύγω, η πολύτιμη λιακάδα πρόλαβε να μου χαϊδέψει το πρόσωπο, η δροσιά πρόλαβε να κυματίσει γύρω απ' τους ώμους μου. Τότε ήταν που αντίκρυσα ολοζώντανο εκείνο το κορίτσι της εξεταστικής, ένα παιδί αλαφροΐσκιωτο, συνεσταλμένο, να κουβαλάει βιβλία στα χέρια κι ένα χαμόγελο να του χαρακώνει τα μάγουλα και την καρδιά μου. Η κόρη μου θα 'ταν σίγουρα, το άλλο μισό της ψυχής του αγοριού μου, που κάθε τόσο ψιλαφίζονται τα δυό μισά, ανασαίνουν το ένα το χνότο του άλλου και ξεστρατίζουν παρέα σε μυστικές διαδρομές. Χωρίς εμένα.
     Και να που φοβάμαι το παλιό αγκάθι που βρίσκεται χωμένο στο πλευρό, κληρονομιά της γιαγιάς μου και της δικιάς της. Φοβάμαι μήπως έχει φτάσει ο καιρός που δε θα το 'χω πια εντός να με κεντρίζει, να με στηλώνει ώστε ν' αγωνίζομαι για κείνο και για τούτο. Τα πόδια ίσως να μη μπορούν να βυθιστούν στο ίδιο ποτάμι πάνω από μια φορά, ωστόσο κάποια ποταμίσια πετραδάκια βαθιά στον πάτο αντιστέκονται στη γλίτσα του καιρού και τη ροή των πραγμάτων. Ένα τέτοιο πετραδάκι φυλάω για 'κείνη.
     Αυτή είναι θαρρώ η αλήθεια, και κάτι τέτοια πρωινά, πανέμορφα και χρυσαφένια, μου δυσκολεύουν την ωχρή πραγματικότητα. Που είναι κι ο βασικός τους ρόλος άλλωστε.


Ακούω πολύ Richard Hawley ανά εποχές. Τον εκτιμώ πολύ και τον ευχαριστώ για την υπέροχη συντροφιά των τραγουδιών του. Ήταν πολύ δύσκολο να επιλέξω ένα μόνο κομμάτι που ν' αντιστοιχεί σ' αυτά που αισθάνομαι. Άνετα θα ανέβαζα καμιά δεκαριά δικά του, αλλά αρκούμαι σ' αυτό.
For the "ancient lady" too. 

Κυριακή 7 Ιουνίου 2015

ανάμεσα στα ψιλά γράμματα

Ανάμεσα σε όλα τα ψιλά γράμματα, στην εκτενή μουσική υπόκρουση που συνοδεύει τη ζωή μου, βρίσκεται - και μάλιστα σε περίοπτη θέση - ο Sweet Dreamer του Mick Ronson και του Ian Hunter. Γενικά υπάρχει σε τούτο το προσωπικό soundtrack of a lifetime ο,τιδήποτε έχει παίξει ο αείμνηστος Μικ, κι όλα ακόμη εκείνα που τον εμπεριέχουν ως μουσικό παραγωγό ή συνεργάτη.
Δεν είναι μόνο το ταλέντο του στην κιθάρα ή η μουσική του παιδεία που τον ξεχώρισαν, ούτε από μόνη της η εξαίρετη διαίσθηση που διέθετε ώστε να αντιλαμβάνεται εκείνο που ήθελαν ή ένιωθαν οι γύρω του μουσικοί, και να τους στηρίζει - να τους προωθεί μάλλον - όσο καλύτερα μπορούσε.
Όχι, δεν είναι μόνο αυτά τα χαρίσματα. Για μια ακόμη φορά, εκείνα που για μένα κάνουν την ουσιαστική διαφορά είναι η καλοσύνη, η ευγένεια και η μετριοπάθεια του μουσικού. Και είναι όλες τους αρετές που δε διδάσκονται, παρά μονάχα είτε υπάρχουν ή απουσιάζουν ανάμεσά μας.
Αυτές τις μέρες, ο κιθαρίστας από το Hull είναι ακόμη πιο σχετικός στη δική μου ζωή. Αναλύω ευλαβικά νότα προς νότα το γλυκόπικρο Sweet Dreamer και υποκλίνομαι στη μουσικότητα του Μικ. Στον τρόπο που έδινε στην κιθάρα ανθρώπινα συναισθήματα αγάπης, λύπης, απογοήτευσης, αποφασιστικότητας - χωρίς ίχνος showing off. Ακόμη κι όταν έπαιζε ακραία με τον Bowie πολλές δεκαετίες πριν, δε διέκρινα ποτέ έστω ελάχιστη εγωπάθεια ή αυτοπροβολή που ως ένα βαθμό θα ήταν αναμενόμενες. Μάλλον το αντίθετο.
Ακούγοντας τα ψυχικά και μουσικά χαρίσματα του Μικ να βρίσκουν φωνή μέσα από τις χορδές της κιθάρας του, ξαναθυμάμαι όλα εκείνα που είχα επιλέξει να ακούσω στο δικό σου ήχο...σαν άλλος ένας dreamer κι εγώ. Πού θα 'μασταν όμως όλοι μας χωρίς το dreaming και τις αυταπάτες μας, δίχως τη φαντασία μας. Ο πιο ωραίος πόνος είναι αυτός που επιδοκιμάζει την αγάπη.
Το 1993, στα 47 του χρόνια μας αποχαιρέτισε ο Μικ και μας άφησε φτωχότερους με την απουσία του, μα σημαντικά πιο πλούσιους με την παρουσία του. May you always be remembered :*

Δευτέρα 18 Μαΐου 2015

τα γυαλιά και τα καρφιά


If you're going through hell, keep going. (Winston Churchill)

Χρόνια πολλά στον Άντι Λάτιμερ που έκλεισε τα 66 του χρόνια χθες. Τον εκτιμώ πολύ από παιδί, από τότε που ως φτωχός και μόνος καουμπόι άκουγα Camel όταν οι συμμαθητές μου χόρευαν κι έκαναν καμάκι με μουσική υπόκρουση ντίσκο. Αυτά ήταν. Ωραίοι οι Camel και ο Άντι, που μέσα από τον προοδευτικό τους ήχο κατάφεραν να συντηρήσουν κάτι παλιομοδίτικο και πολύτιμο: τη συνέπεια της καλής μουσικής και το δέσιμο μιας εξαίρετης μπάντας.
Χθες επίσης κλείσαμε οχτώ δύσκολα χρόνια χωρίς εσένα Γιώργο. Κι ας μην ξεχνάμε επίσης τα τέσσερα εκείνα χρόνια που ακροβατήσαμε επικίνδυνα πάνω στην κόψη μιας αρχέγονης αδελφοσύνης, μιας βουτιάς στο βαθύ κενό για πάρτη σου Νικόλα. Μια τζαμαρία μοναχά ανάμεσά μας, ωκεανοί απόστασης. Ποιος να 'ναι άραγε αυτός εκεί αριστερά που 'χει αράξει στο τραπεζάκι της λήθης.
Χθες, κερδισμένοι, χαμένοι κι αναποφάσιστοι μαζί στην ίδια πορεία.
Σήμερα όμως της αγάπης και του θείου δώρου για τα εικοσιένα χρόνια που πασπαλίζεις γαλάζιο και χρυσόσκονη στη ζωή μου, παιδί μου. Ένα γλυκό πλάσμα με κάτι τεράστια φτερά, που κάνει την καρδιά μου να φτερουγίζει βλέποντάς το να φτερουγίζει. Έστω κι από δω κάτω χαμηλά.
Αύριο πάλι, η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού. Ανέστη, μόνο το μύθο σου έχω γνωρίσει, μα σου ανήκω κι η Γενοκτονία αυτή με αφορά - όπως όλες άλλωστε. Αισθάνομαι ζεστή τη στάλα του Πόντου να κυλάει ακόμα στην αποδώ φλέβα. Λες, ανάμεσα στους μικρούς και μεγάλους θανάτους της ζωής μας, λες Ανέστη να μην πεθάνει ποτέ εκείνη η μικρή γωνιά του κόσμου;
Κάπως έτσι και με κάτι τέτοια σκαρφάλωσα λίγο πιο πάνω από τη μέση του φλογερού μοναχικού μου Μάη. Νιώθω το χέρι της μοίρας μου ζεστό στο μέτωπο, δροσερό πάνω στα μάτια μου, ο δρόμος του νησιού μπροστά καταστόλιστος με πολύχρωμα φαναράκια, ο αέρας σα να ελάφρυνε κάπως. Κανένα δε γνωρίζω σε τούτη την πορεία, μα δε με νοιάζει.
Κάτω απ' το μαύρο ριγωτό μου πουκάμισο διαγράφονται αχνά παλιές πληγές. Τις αγαπώ τόσο.
Και θ' αγαπώ. 

Πέμπτη 16 Απριλίου 2015

από στάχτη

Η Μαίρη ανήκει στην κατηγορία κάποιων λιγοστών εκλεκτών τραγουδοποιών που θεωρώ μυστικό μου καταφύγιο. Ομολογώ πως η γενναιοδωρία μου δε φτάνει ως τη σκέψη να μοιραστώ το άδυτο με κάποιον άλλον. Σα φυλαχτό το προστατεύω για να μου μείνει κάτι ακέραιο κι ανέπαφο από τα "θέλω", τα "μ' αρέσει" και τα "ίσως" των ανθρώπων. Ποιος νοιάζεται άλλωστε για τα γούστα κανενός; Τέτοια τερτίπια της ψυχής είναι δικά μας κι αναφαίρετα.
Σ' αυτό το πολύτιμο συναισθηματικό μου συγγενολόι ανήκει η Μαίρη. Με το ζόρι τη μοιράζομαι πού και πού. Την έχασα αρκετές φορές εδώ στα μέρη μου γιατί δε μπορούσα να πάω, κι αποφάσισα να πεταχτώ αυθημερόν μέχρι το Belfast τον άλλο μήνα να τη δω εκεί. Πραγματικά αξίζει τον κόπο ένα τέτοιο ταξίδι, ειδικά σε καιρούς που με τόση δυσκολία μπορώ να ταξιδεύω. Η Μαίρη κι η πονεμένη της ευαισθησία αξίζουν την προσπάθεια.
Έτσι λοιπόν φτάσαμε ως εδώ, με αρκετές διαφορές απ' την τελευταία φορά που ξαναβρεθήκαμε. Έχει περάσει πάνω από χρόνος χωρίς να 'χω καταφέρει να κλάψω έστω λιγάκι για μάς, σκιά μου. Σαν τον κάβουρα προσκολλήθηκα σε τραγούδια που δεν ακούσαμε ποτέ μαζί, σε καλλιτέχνες που δε γνωρίζεις, έψαξα και μελέτησα άλλους τρόπους σκέψης, ξεκαθάρισα πολλή απ' τη σαβούρα που 'χε στοιβαχτεί στις γωνιές της καρδιάς μου.
Σε προσέγγισα ξανά, με τη συμπόνια αληθινού φίλου - όχι όπως τότε που σ' έβλεπα να στέκεσαι απέναντι, μα σαν τώρα που σκύβεις δίπλα μου. Μ' ευγνωμοσύνη φιλώ το χέρι του καημού και της μάχης, αυτά τα χέρια που αγκαλιάζουν και που μας φέρνουν πιο κοντά στον εαυτό μας.
Κι αν έχω αργήσει απόψε κάπως, δεν πειράζει.
Μαίρη, σ' ευχαριστώ και σήμερα.




Σάββατο 22 Νοεμβρίου 2014

twisted

Είχες αφήσει στο παράθυρό σου χαραμάδα αβέβαιη. Δεν ξέρω αν το 'ξερες, μα από 'κει βρήκε χώρο να τρυπώσει η ψυχή μου να συναντήσει τη δική σου. Από 'κει χύθηκε λίγη απ' τη συμπόνια σου, κάτι από σένα γλίστρησε και βρέθηκε απρόσμενα στα χέρια μου, κρύα μέσα στα δικά σου, χιόνι κάτω απ' τα πόδια μας, μπαγιάτικος ο αέρας της κάμαρής σου.
Ομολογώ πως δεν είχα προετοιμαστεί  για τη νύχτα που η παγωνιά θα 'φτανε ευθεία στην καρδιά μου. Τώρα πεπερασμένοι εμείς, οι μουσικές μας χωριστές, οι χορδές μας τεντωμένες, μακρινές κι άγνωστες.
Κι εγώ που ποτέ δεν ένιωσα άνεση αρκετή να βρω φωνή να τραγουδήσω κάτω απ' το φεγγάρι σου. Εγώ που έχασα τη μια μου φτερούγα σε κάποια ξεχασμένη θήκη κιθάρας δεύτερης διαλογής, βρίσκω το βάρος της ελευθερίας να κουρνιάζει στα μάτια μου. Δε θα χωθώ ξανά στο πονεμένο σου πλευρό.
Η χαραμάδα έκλεισε κι οι ψυχές μας έμειναν η καθεμιά στον πάγκο της. Στο κρεβάτι μου γέρνει ένας ασκητής, ένας ψηλός ηλικιωμένος που κουβαλάει μέσα του τσούρμο πρόσφυγες, άνεργους και παραμελημένα παιδιά. Φοράει σταυρό που του πληγώνει το στέρνο.
Χάρισμά σου το χρυσάφι που 'χα στείλει, καθώς και το κλειδί που άνοιξε για μια στιγμή την ξώθυρα, και το χαμόγελο που ζέστανε τον κόρφο του ασκητή, χαλάλι και τα δάκρυα που στόλισαν διαμάντια το γιακά σου.

Δευτέρα 3 Νοεμβρίου 2014

όταν θα 'μαι

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένα σημάδι από το υπερπέραν ήρθε κι έπεσε μέσα στα χέρια μου. Αρκετές φορές μου 'χει συμβεί, και μάλιστα σ' εποχές που με πάθος αναζητούσα σημαδάκια ανάμεσα στα βήματά μου. Εκείνα μπορεί να ήρθαν, όμως εγώ τα αγνόησα, στράφηκα αλλού, τα απέρριψα με μικροψυχία, φόβο, συμβιβασμό αν θες, ως απλές συμπτώσεις.
Ώσπου με τον καιρό κάτι μετατοπίστηκε εντός μου κι ανακάλυψα πως ο κόσμος όλος έχει αλλάξει, τα συναισθήματα, το βλέμμα, οι αντιδράσεις μου. Η πίστη στον εαυτό μου κι η αντίληψή μου για μένα κυρίως.
Κι έτσι χθες, με την ακριβή πολυτέλεια του χρόνου για να κάνω επιτέλους ένα μικρό ξεκαθάρισμα του χώρου μου, έπιασα στα χέρια ένα διαφημιστικό αντικείμενο της Fender Custom Shop με το σύμβολο της εταιρείας σταμπαρισμένο κι από κάτω χαραγμένο αυτό: when you're ready.
Εκείνην ακριβώς τη στιγμή που το επεξεργαζόμουν - αυτό το μικροαντικείμενο ανάμεσα στα ελάχιστα δικά σου, ξεχασμένο σε μια γωνιά του δωματίου μου - κι ενώ διάβαζα αυτές τις λέξεις πάνω του, ακουγόταν η φωνή της Bird: when you're ready.
Κι άλλοτε μου 'χει συμβεί τέτοιες άψογος συμπαντικός συγχρονισμός. Κι άλλοτε είχα την τύχη ν' ακούσω τη φωνή του. Όμως τώρα τον πλησιάζω διαφορετικά, τον αγκαλιάζω με ταπεινότητα κι ευγνωμοσύνη, μ' ετοιμότητα να δεχτώ ένα μήνυμα που ταιριάζει γάντι στη ζωή ενός χρονίως απροετοίμαστου απέναντι στις μικρές και μεγάλες αλλαγές που τον αρπάζουν και τον τραβάνε μπροστά χωρίς να τον ρωτάνε ή να τον περιμένουν.
Τώρα πια γνωρίζω καλά ότι ποτέ δε θα 'μαστε έτοιμοι για μάς. Ονειρεύομαι όμως τη μέρα εκείνη που ένας άνεμος φιλικός θα πάρει και θα σηκώσει τον πιο βαθύ μου πόνο και θυμό. Που θα φυσήξει και θα ξεσκεπάσει, θα κάνει τόπο πάνω στην άμμο για τις αλήθειες μας.
Και τότε..Ι'll be ready.

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

the car crash

Με βοηθό το λεωφορειάκι μπορούσα να κοιτώ το δρόμο από σχετικό ύψος. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, τα μαγαζιά ανοιχτά, ο κόσμος μπαινόβγαινε. Το όχημα έκοψε από ένα παράδρομο, δεν καλοκατάλαβα το λόγο, βγήκαμε όμως κάπου ανοιχτά με οχήματα παρκαρισμένα στη μια πλευρά. Το φως μου χτυπούσε το παράθυρο, ένιωθα τους αγκώνες να θερμαίνονται έτσι αραγμένοι στην πλάτη του καθίσματος, τα μάτια κουρασμένα κάπως απ΄το ταξίδι και τη σχετική αϋπνία.
Κι εκεί παρατημένο στο πλάι αντίκρυσα το σκελετό ενός αμαξιού που αναγνώρισα για δικό μου, με μαύρο αερόσακο ξεφουσκωμένο στο τιμόνι και τρεις εμπειρογνώμονες με κατάλευκες στολές να μαζεύουν στοιχεία και μαρτυρίες από τα σπλάχνα του. Το είδα γερμένο το αμάξι, αφημένο σε μια επώδυνη μοίρα, αδειανό από ζωή, κατάλοιπο παλιών διαδρομών μα τώρα χωρίς δική του έξοδο διαφυγής.
Κάποιος θα πρέπει να σκοτώθηκε εδώ, αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη για τούτο το οικείο κέλυφος που δε φαινόταν να κρύβει κάτι δικό μου στα εντόσθια. Οι ειδικοί εξήλθαν, οι στολές τους αψεγάδιαστες στον ήλιο, απόμακροι με κλινική αμεροληψία απέναντι στο θάνατο.
Σε παλιότερους καιρούς έβλεπα το τέλος σου σαν αδιάσειστη ένδειξη θυσίας. Τώρα το αντικρύζω σαν άφεση, παράδοση ψυχής και συναισθήματος στο αναπόφευκτο. Αποδοχή όλων εκείνων που δε μπορούσες και δε μπορούμε ν΄αλλάξουμε. Παρά μόνο να αγκαλιάσουμε και να ελευθερώσουμε.


Πέμπτη 28 Αυγούστου 2014

πάλι εδώ.. σκέτη σκιά χωρίς εγώ


Δείξε μου έναν που δε νοσήλεψε τουλάχιστον ένα όνειρο, δεν αφέθηκε τουλάχιστο για μια φορά στο φτερούγισμα της ελπίδας του. Έναν που δε γκρεμίστηκε. Δύσκολο. ΄Οπως δύσκολο είναι το ότι βρίσκομα ξανά εδώ. Πού με οδήγησαν τα βήματά μου αλήθεια, από ποια μονοπάτια πέρασα; Δεν τα θυμάμαι ένα προς ένα, ξέρω μονάχα πως είμαι πάλι εδώ, ίδια σκιά πίσω από ένα μάλλλον αλλιώτικο εγώ.

Ένιωσα τους τελευταίους μήνες να ξετυλίγονται μπροστά μου σα φιδίσιες δεκαετίες. Κι οι εβδομάδες ακόμη το παρατράβηξαν, έχασα κάπου για τα καλά την αίσθηση του χρόνου, κι εμένα αυτό συνήθως με βγάζει άμεσα εκτός τόπου. Είναι χούι βλέπεις, απομεινάρι από τραύμα παλιό, μια σκιά που σα στήλη άλατος στέκεται και με περιμένει να ζεσταθώ να πάρω μπρος. Άσε ας περιμένει. Θυμάσαι που ακούγαμε το Again σε κρίσιμες στιγμές, σε καιρούς καυτούς των μεγάλων ιδεών και αλλαγών; Κοιτάζω τώρα τον πόνο που βγάζει ο άνθρωπος στη σκηνή και ντρέπομαι κάπως, καταλαβαίνεις; Φοβάμαι μη και δεν προλάβω - μη δε μπορέσω να ξανανιώσω. Κάτι αντίστοιχο δε φοβάσαι κι εσύ;

Τον τελευταίο καιρό ξανάπαιξα το Again... again an' again... στο ρηπήτ δηλαδή, γιατί το είχα ανάγκη. Το άκουσα στο σπίτι, στο amax, στο δρόμο για τη δουλειά. Αφέθηκα στη χροιά της φωνής του, στις συλλαβές του χαμού, στη μοναξιά της φυσαρμόνικας - αυτής της παρεξηγημένης. Από όλα μα όλα τα άσματα που θα μπορούσαν να 'χαν περάσει στο φόντο του σκοταδιού μου, το Again ξεχώρισε.


Αργότερα, ένα πρωί και χωρίς πολλές εξηγήσεις, δεν το ξανάπαιξα στις διαδρομές μου. Πέρασαν έκτοτε κάμποσοι αιώνες απομόνωσης, σε μια σπηλιά εγώ γλείφοντας πληγές.. όχι δικές μου, μα του μεγάλου Πώς και του άλλου μεγάλου Γιατί. Σε κείνη τη σπηλιά βρήκα πρόχειρο καταφύγιο, με το φτερωτό Μιχάλη να κόβει βόλτες απέξω, ερημιά παντού κι αυτός εκεί να μου γνέφει: δεν είμαστε μόνοι, απλά έτσι φαίνεται. Για βγες έξω και δες τ΄ άστρα, σταμάτα πια να κοιτάς το χώμα, ό,τι έσπειρες έσπειρες. Άς το να φύγει, εντάξει;

Εντάξει. Κι από τις μέρες εκείνες, τους αιώνες εκείνους, στην ερημιά του πουθενά με τον ήλιο στο βάθος να πολεμάει τη σκοτεινιά μου, τώρα παίζει αυτό.
 


Κυριακή 16 Φεβρουαρίου 2014

ήταν μια λέξη μοναχά..Ελευθερία

Σκέφτηκα αυτό να 'ναι το δώρο μου φέτος για τα γενέθλιά σου. Το μόνο μου δώρο δηλαδή, αφού ήδη γνωρίζω πως όχι μόνο δε θα ειδωθούμε για τις τυπικές ευχές σε λίγες βδομάδες, μα πως θα 'ταν ακόμα μια υπερβολή εκ μέρους μου να στείλω κάτι παραπάνω, προσθέτοντας έτσι στο προηγούμενο φορτίο της προσφοράς, μια αλυσίδα επιπλέον - μια αλυσίδα που με δυσφορία θα 'δενε εσένα σε μια θεωρητική 'υποχρέωση', εμένα σ' έναν υποσυνείδητο χειρισμό, ένα συναισθηματικό συμβιβασμό, μιαν ενδότερη υποταγή που δύσκολα γίνεται κατανοητή και πολύ πιο δύσκολα αποδεκτή. Πόσο μάλλον να μπορέσει να τη διασπάσει κανείς σ' εύπεπτα μέρη, να την εξετάσει προσεχτικά κι έπειτα να την αφήσει πίσω του, ή να τη ρίξει στο νερό, στη φωτιά, στο κενό.

Όλα τούτα ανέκαθεν τα 'βρισκα δύσκολα εγώ ο βλαστός δυσλειτουργικών γοργονανθρώπων, σειρήνων χαμένων σ' εκτάσεις από γκριζοπράσινα φύκια που κρύβανε ιδιωτικά ναυάγια, μακρινών θαλασσόλυκων φυγάδων που δε γύρισαν ποτέ στ' αρχικά τους λιμάνια, νεραϊδών και ξωτικών που ζητούσαν είτε συμπόνια, είτε ένα κύπελλο γεμάτο δάκρυ ως απάνω, είτε αφοσίωση ή σύμπλευση γυρεύανε, να σε τραβήξουν έξω στα βαθιά και προς τα κάτω, να κολυμπήσεις δίπλα τους ανάμεσα στα φύκια, να δεις τι υπάρχει εκεί δικό τους θαμμένο μα ουδόλως πεθαμένο.

Πήρε μιαν ολάκερη ζωή να μάθω να κολυμπώ εκεί κάτω, ν' αφήνομαι στα χέρια των υδρόβιων συγγνενών, να εξασκώ τα μάτια μου έτσι ώστε να βλέπουν ό,τι έβλεπαν εκείνοι. Και ν' αγωνίζομαι μες στις δικές τους τρικυμίες, να ταξιδεύω δίχως να φτάνω κάπου, να μου λείπει ένα νοερό σπίτι έξω στη στεριά χωρίς να το 'χω δει ποτέ, με μια ξώθυρα βαμμένη μπλε που δε φτάνουν ως εκεί ποτέ να τη χτυπήσουν αληθινοί θαλασσόλυκοι, κι ένα νόστο που...

Που ξέρω πια πως έρχεται από μέσα βαθιά κι όχι πέρα στην αμμουδιά. Νόστος για ένα σπίτι που 'ναι πάντα εκεί κι εγώ βρίσκομαι μόνιμα εντός του, που ανέκαθεν με καλούσε πότε ικετευτικά και πότε προστατευτικά, μα εγώ το αρνιόμουνα γιατί δεν το καταλάβαινα, θεωρούσα πως ήτανε πολύ κοντά για να 'ναι κατοικία αληθινή και πως εγώ ήμουν άνθρωπος λίγος για να μου δώσει η ζωή καταφύγιο.

Καταλαβαίνεις λοιπόν. Τούτο είναι το δώρο μου για χρόνια πολλά, ίσως για χρόνους πολλούς, κι είναι η επιείκεια βλαστών ακριβώς σαν εμένα που μπαίνει σε λειτουργία κι επιλέγει να κλείσει με τον τρόπο αυτό ένα κεφάλαιο ζωής - πες την κι αγάπη ακόμη άμα θες - γιατί παίρνει καιρό πολύ και ζητά θάρρος απέραντο το ταξίδι προς την Ελευθερία, κι είναι γεμάτο συμπληγάδες και συγκρούσεις και συνεχείς θανάτους ώσπου ν' αρχίσει επιτέλους ν' αχνοφέγγει Εκείνη.

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

γνώριμο τέλος - άγνωστη αρχή


[....]
While each breathless interval
In their whisperings musical
The inspired soul supplies
With its own deep melodies,
And the love which heals all strife
Circling, like the breath of life,
All things in that sweet abode
With its own mild brotherhood:
They, not it, would change; and soon
Every sprite beneath the moon
Would repent its envy vain,
And the earth grow young again.
P.B. Shelley: Lines Written Among The Euganean Hills - October 1818



Κατά τύχη θυμάμαι τους είχα ανακαλύψει τους Brother & Bones - μια μπάντα από τα μέρη μου εδώ, κι απ' τις ελάχιστες, από όσο γνωρίζω τουλάχιστον, που χρησιμοποιούν όχι ένα αλλά δύο ντράμερ. Μου άρεσαν τόσο τα φωνητικά όσο και η μουσική, η γνησιότητα και η αντιεμπορικότητά τους, και γι' αυτό τους επέλεξα να ντύσουν απόψε μια διεργασία που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό. Πολύ καιρό μάλιστα. Ωστόσο ο χρόνος πέρασε εξαιρετικά γρήγορα, σε σημείο που η αλλαγή φάνηκε απότομη, σχεδόν απρόσμενη.
Μέσα μου όμως το 'ξερα καλά πως μόνο απρόσμενη δεν ήταν. 
Κι εντέλει πόσο προετοιμασμένος μπορεί να 'ναι κανείς ακόμη και για τις πιο ενδότερές του μετατοπίσεις, πόσο έτοιμος για μια νέα σειρά αποχαιρετισμών. Ανάμεσα στους τελευταίους βρισκόταν κι ένας από τους μεγαλύτερους. Αυτός λοιπόν ήρθε και σηματοδότησε - ή μάλλον επισφράγησε - μια νέα προσωπική διαδρομή που θεωρώ γνωστή και ταυτόχρονα άγνωστη. Γνωστή γιατί την είχα σκεφτεί σαν όραμα από πολύ παλιά, άγνωστη γιατί ουδέποτε είχα καταφέρει να την τολμήσω. 
Τώρα ήρθαν έτσι τα πράγματα ώστε άλλη επιλογή δεν έχω παρά να την επιχειρήσω κι όπου με βγάλει. Πιστεύω πως μάλλον σε καλό θα βγάλει, αν και ποτέ δεν ξέρεις. Μια παλιά πληγή που 'χει κακοφορμίσει δεν είναι πάντα καλό να την αφήσεις να ξανατρέξει. Όμως, από την άλλη, χωρίς κουράγιο δε γίνεται τίποτα και κανένα τραύμα δεν πρόκειται να επουλωθεί. Πιο πολύ αντιστέκομαι στο φόβο του απροσπέλαστου, παρά στον πόνο του πόνου. 
Αρχίζω λοιπόν ξανά, σχεδόν απ' την αρχή (ή τουλάχιστον από μια κάποια αρχή), χωρίς εσένα. 
Τακτοποιώ μισοτελειωμένες δουλειές που μας αφορούν και τους δυο, μα χωρίς εσένα. 
Ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται - ότι λείπεις και δε βλέπεις, δε γνωρίζεις τίποτε πια για μένα, κι αρχίζω ν' αναρωτιέμαι αν και πόσα στην ουσία γνώριζες. Μισοκλείνω τα μάτια και ναι, όλα έγιναν όπως έπρεπε, τα μαθήματα, τα παθήματα, οι ακρότητες, οι ατέλειες, η δύναμη κι η αδυναμία της αγάπης μαζί τυλιγμένες σε μια σελίδα που αλλιώς διάβασες εσύ κι αλλιώς εγώ. 
Για κάποιον σαν εμένα, που το αντίο ήταν πάντα μια σαΐτα καρφωμένη στο χώμα μπροστά μου, ευγνωμονώ τη στιγμή που το πήρε και το κλείδωσε μέσα της, μακριά από τα βλέμματα και τα στόματα των ανθρώπων. Κι από τα δικά μας ακόμη. 
Αφήνω τους Β&Β να εκφράσουν τα υπόλοιπα - εκείνα που μένουν έξω από τα πλαίσια της εγγραφής και του λόγου, των αντοχών και των παραμέτρων - μα όχι των συναισθημάτων.

 

Πέμπτη 9 Ιανουαρίου 2014

με το σπαθί σου

Η φωνή σου αντηχεί στ’ αφτιά μου, ανυπόμονη κάπως μα δίχως ίχνος θυμού, για όλες τις φορές που μας αγνόησα. Μου ‘χες μάθει πολύ νωρίς πως ό,τι δε λύνεται πρέπει να κόβεται. Είχα μάθει να το σέβομαι και να το εφαρμόζω στην καθημερινότητά μου. Όσες φορές χρειάστηκε να γίνει, άλλες τόσες έπρεπε μα δεν το μπόρεσα. Εσύ ήσουν τότε που στάθηκες δίπλα μου με το σπαθί σου και το 'κανες για μένα. Ομολογώ πως δεν κόπηκαν πάντα αναίμακτα οι γόρδιοι δεσμοί. Όμως ποια ήταν η εναλλακτική; Άλλοτε πάλι καλοδέχτηκα τη σκουντιά της αιχμηρότητας του σπαθιού σου για να πάρω μπρος. Ομολογώ ότι, παρά την προτροπή σου, δεν κατάφερα να πάρω πάντα μπρος.
Και κάποιες φορές μου φώναξες «με το σπαθί σου» - για όσα είχα υποχρέωση να φέρω εις πέρας και για όλα τ' άλλα που είχα ήδη εκπληρώσει. Με ευγνωμοσύνη γεύομαι σήμερα την αποδοχή σου, το καλόβολο αχνό σου χαμόγελο που γίνεται ασπίδα απέναντι στο δικό μου ανθρώπινο λίγο. 
Αφόρητοι μου φαίνονται οι κόποι των τελευταίων 18 μηνών. Ειδικά αυτών, αν και γενικότερα οι πρόσφατοι χρόνοι υπήρξαν συχνά δυσβάσταχτοι. Για πόσο πρόσφατους μιλάμε; Πίσω απ' τον ώμο μου ξεδιπλώνεται μια ζωή γεμάτη δράματα πασπαλισμένα με τη χρυσόσκονη της αγάπης.   
Συ ξέρεις καλύτερα τι έπρεπε να κοπεί, να χαθεί ή να μείνει κοντά. Συ ξέρεις πόσο άδικο έχω καταπιεί ως τώρα, κι ας κουρνιάζει ακόμη εντός μου δύσπεπτο. Συ δικαιολογείς με επιείκεια τη δυσφαγία μου προς την έπαρση και το χρόνιο εγωκεντρισμό. Συ μετράς για μένα αναγκαίες απώλειες που τραυμάτισαν κάποια τρυφερά οράματα της ψυχής μου. Μα θέλω να πιστεύω πως ίσως νέα οράματα ν' αναστηθούν αργά ή γρήγορα στη θέση τους. 
Ας είναι να συνεχίσεις να βαδίζεις δίπλα μου. 

Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014

ladykiller got the both of us


Τούτη η εγγραφή θα μπορούσε να ονομάζεται απλά "το φίδι". Το στιλπνό, αργοκίνητο, κατάμαυρο φίδι που εμφανίστηκε απρόσμενα μπροστά στα πόδια μου, με σκοπό να διασχίσει το μονοπάτι του δικού μου συνειδητού ώστε να φτάσει στο υποσυνείδητο. Και μάλιστα στην πιο ανήλιαγη, μοναχική του γωνία. Σ' εκείνο το σημείο που συνήθως κάνει μόνιμα κρύο. Συντηρούνται έτσι υπολείμματα ζωής και τραύματα ψυχής που δε χωράνε πουθενά αλλού - δε χώρεσαν στη ζέστα της παλιάς σου κουζίνας, σ' άκαμπτες αγκαλιές, δε χωράνε σε λόγια, ύβρεις, δάκρυα ή χαμόγελα που γρασάρουν τους τροχούς της καθημερινότητας.
Σε είδα να στέκεσαι δίπλα μου, ανεβασμένη σε μια καρέκλα - όπως άλλωστε κι εγώ - για ν' αποφύγεις τον κίνδυνο. Επιχείρησες όπως πάντα να μου μεταδώσεις τον άλογο φόβο σου και προς στιγμήν τον ενστερνίστηκα λες κι ήταν και δικός μου. Ή μάλλον σκέτα δικός μου. Αναρωτιέμαι πόσοι φόβοι μεταγγίστηκαν έτσι, σταγόνα-σταγόνα, μέσω μιας άδικης ώσμωσης.
Το φίδι άρχισε ν' απομακρύνεται σταθερά, δε μας κοιτούσε πια, και κάτι βαθιά εντός μου σκίρτησε με αρκετή δόση λύπης. Σα να χανόταν μια σπάνια, μοναδική ευκαιρία. Κάτι ανεπανάληπτο που ήθελα να κρατήσω μα ταυτόχρονα ν' αποφύγω. Τόσο σύντομο λοιπόν το ταξίδι στην ανήλιαγη γωνιά της ψυχής μου; Και τώρα, πότε ξανά;
Σαν αργοκίνητο φίδι κινούμαι κι εγώ προς άλλες κατευθύνσεις, δέχομαι επιθέσεις, αμύνομαι, τρυπώνω υπόγεια - διαρκώς μεταβάλλομαι σαν εκτεθειμένο μέταλλο που διαγράφονται πάνω του όλες οι καιρικές συνθήκες. Έχω γευτεί τις πίκρες σου, έχω ξεχάσει πώς γελάς, μα έχουμε κλάψει κι έχουμε ταξιδέψει πολύ πολύ μακριά μαζί. Χωρίς αμφιβολία μου ανήκεις και σου ανήκω.
Κι όμως.

Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014

βρεφική σκέψη


Αγαπητέ Ρόντνεϊ, είχα τη μεγάλη τύχη να σε δω σχετικά πρόσφατα στο Λονδίνο με την Εμμιλού, κι από τότε σ' αγάπησα ακόμη πιο πολύ. Αγάπησα και τις κιθάρες μου λίγο παραπάνω - και να φανταστείς πως ξεκίνησα πάλι, μ' έμπνευση και αφορμή εσένα, να σκαλίζω αβέβαιους στίχους στο πίσω μέρος του νου μου. Σ' εκείνη την κρυφή πίσω αυλή όπου φυλάω μερικά πολύτιμα δικά μου. Τα τραγούδια σου - και ειδικά ένα από αυτά - ώθησαν κάποτε σαν άνεμος ευνοϊκός τις βαθύτερες δυνάμεις μου που κατάφεραν να επεκταθούν και σε κάποιον άλλον. Πού να ξέρεις πόσο μακριά, πόσο βαθιά, μπορεί να φτάσει ένα τραγούδι που θεωρείς ότι μιλάει μόνο για σένα;
Μπορεί όμως και να το ξέρεις.
Αρχίζοντας σήμερα μια σελίδα καθαρή εδώ, δεν είναι τυχαίο πως την αρχίζω με βάση εσένα. Συγκεκριμένα με την τρυφερή δύναμη της τέχνης σου. Στο βλέμμα σου αναγνωρίζω ένα σωρό χαρίσματα που με αγγίζουν, την πιο εύθραυστη πλευρά της ζωής, την αγάπη που 'χει χαράξει τ' όνομά της πάνω στη μόνη χειραποσκευή που επιλέγω να 'χω μαζί μου πλέον στο ταξίδι.
Σίγουρα αλλάζουμε αρκετά μέσα στο χρόνο, η νιότη έχει πάψει να 'ναι αλυσίδα γύρω απ' τα πόδια μας κι οδόφραγμα, το πάθος έχει μετατραπεί σε κάτι που χωράει τώρα στα χέρια μας, η σιωπή κι η σεμνότητα του ενός έχουν προσπεράσει προ πολλού την έπαρση και τη φασαρία του πλήθους.
Κι επιθυμώ τούτος ο χρόνος που ήρθε φουριόζος να στρογγυλοκαθήσει πάνω στους ώμους μου, τούτος ο χρόνος που 'χει ήδη ανταλλάξει για μένα κάτι που ήθελα πολύ με κάτι που ίσως απλά να χρειάζομαι, ναι επιθυμώ να μου προσφέρει λίγη έστω από τη σοφία που εσύ στην πορεία ανακάλυψες.
Ευχαριστώ για όλα μα όλα τα τραγούδια. Δε βάζω εδώ 'εκείνο', μα ένα άλλο αγαπημένο - γιατί πώς να το κάνουμε, σαν άνθρωπος με πολλές πολλές ελλείψεις και κενά, εξακολουθώ κι εγώ να δίνω μάχες τόσο με τη μνήμη όσο και με τη λήθη.

Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2013

αγάπης αποτίμηση


..coz when I said that I loved you honey
I knew it from the very start
and when I said that I loved you honey
I knew that you would break my heart


"Θα την αντέξω του τρελού τη ρετσινιά..μα πώς ν' αντέξω τη δική σου απονιά.." Με κάτι τέτοια κι άλλα τόσα φυτρώσαμε και σταθήκαμε στα ποδαράκια μας, σ' εκείνες τις αλλόκοτες εποχές που ακούγονταν μεγαλειώδη ελληνικά τραγούδια στο ραδιόφωνο. Τότε που έστηνα αφτί να πιάσω τους στίχους, να καταλάβω τις μελωδίες και τα όργανα. Mάλλον την ψυχή προσπαθούσα να εμπεδώσω, την ίδια ψυχή που με ανέθρεψε και που μ' έστειλε σε κόσμους οικείους και ταυτόχρονα άγνωστους.
Μόλις έμαθα να λειτουργώ μονάχη το πικάπ βέβαια μπήκαν σε δεύτερη μοίρα τα ελληνικά, κι ας ήταν μεγαλειώδη, και πήρα ν' αφεθώ σε άλλες, πολύ διαφορετικές διαδρομές. Οι προορισμοί μπερδεύτηκαν με τα ταξίδια, τα ταξίδια έγιναν προορισμός, κι εγώ παραδόξως έμενα καρφωμένη εκεί, εκτός τόπου και χρόνου. Μια φορά μόνο είπα πως ίσως και να 'μαι εντός.
Μα ό,τι και να πούμε τώρα, ο τρελός τρελός. Κι η ρετσινιά επίσης. Και τα όνειρα τ' απατηλά. Να μην αφιερώσουμε λίγα λεπτά απόψε, νύχτα που είναι, σε λίγο απ' όλα;
Δε μ' αρέσει να κάνω αναδρομές. Όχι ακριβώς επειδή πιστεύω τόσο πολύ στο "τράβα μπρος", όσο γιατί αισθάνομαι πως σε κάθε απόπειρα αναδρομής παραμερίζονται ένα σωρό ουσιώδη πράγματα, γεγονότα που χάραξαν πορείες κι άλλαξαν ρότες. Γι' αυτό τις αποφεύγω, όχι γι' άλλο λόγο. Απόψε, νύχτα που είναι, μια μικρή αποτίμηση θέλω να κάνω μόνο. Δεν επιθυμώ ν' αραδιάσω δικαιολογίες για την παιδική μου καρδιά - που μόνο στα πολύ βαθιά μ' έχει ρίξει και μ' έχει συντρίψει ως τώρα. Να την κανακέψω θέλω και να της πω πως 'ντάξει μωρέ, υπάρχουν και χειρότερα.
Έχουμε στ' αλήθεια να ζήσουμε ακόμη "χειρότερα";
Ό,τι έχω κάνει ως τώρα, το κάθε "λάθος" ή "σωστό" που 'χει γραφτεί κάτω από τ' όνομά μου κι έχει υπογραμμιστεί με ανεξίτηλο μελάνι, με γνώμονα έναν τρελό, μια παιδική καρδιά και μια αρχαία ρετσινιά το 'χω κάνει. Κοιτάω πίσω μου και δε βλέπω πως έχω να μάθω κάτι καινούργιο. Κοιτάω μπροστά και βλέπω ημιτελείς παραμύθους. Η ιστορία μιας πολυαγαπημένης φίλης ξεπατικώθηκε μ' ένα είδος μεταφυσικού καρμπόν πάνω μου και την έζησα κι εγώ. Άλλοι πρωταγωνιστές, ίδιο σενάριο, σχεδόν απαράλλαχτο τέλος. Είναι σα να βλέπω εδώ τώρα τα ξανθά της μαλλιά να λάμπουν κάτω απ' τον ήλιο της Αθήνας - τόσο νιάτο βουτηγμένο ως το λαιμό στην απογοήτευση. Νισάφι.
Κι έκτοτε έχω δει πολλά τέτοια νεανικά και πιο ώριμα όνειρα πεταμένα σε μια τεράστια αποθήκη που γράφει απέξω "αζήτητα".
Αυτό που με στενοχωρεί πιο πολύ δεν είναι η αγάπη που χάθηκε στη σκόνη. Είναι που δε θα ξαναδώ τα μάτια σου και δε θα ξανακούσω τον ήχο σου. Η πιο δύσκολη διαδρομή είναι εκείνη που με οδηγεί μακριά απ' ό,τι αγάπησα πιο πολύ. Οι φίλοι μου κι εγώ έχουμε κάνει πολλές τέτοιες διαδρομές και συνεχίζουμε. Τις δικές μου αποφάσισα να τις "κρύψω" από σήμερα, γιατί ό,τι είχα να καταγράψω εκεί το 'χω ήδη κάνει προς το παρόν. Ίσως αλλάξει αυτό αργότερα, ίσως όχι. Δεν έχει σημασία. Εδώ όμως θα παραμείνω όσο μπορώ, σε πείσμα της Θείας Αλλαγής, της χαμένης ελπίδας, της αιώνιας ρετσινιάς, της πιστής μου σκιάς.
Χάπι νιου γήαρ ντήαρ. 

Τετάρτη 18 Δεκεμβρίου 2013

λευτερη πτωση ξανα


frantically falling
frantically falling
looking for a place to land


Φεγγάρι αυστηρό κρέμεται πάνω απ' το κεφάλι μου. Η σιωπηλή του κριτική με αποσυντονίζει. Είχε περάσει αρκετός καιρός απ' την τελευταία φορά που 'χα κοιτάξει προς τα πάνω για να πιάσω το βλέμμα του. Πάντα νιώθω έναν αμυδρό φόβο όταν ατενίζω το φεγγάρι. Άραγε γιατί;

Και πότε ήταν που έπαψα να κεντάω τους ποδογύρους των ονείρων μου με ιριδίζουσες πούλιες; Τώρα οι ποδόγυροι μου μοιάζουν ξεφτισμένοι, μα κρυφά τους αγαπώ γι' αυτό. Κανείς δεν το ξέρει πως έστειλα τις πούλιες μακριά και φόρεσα το πιο ζεστό παλτό της παλιάς μου μοναξιάς.

Ξεθάβοντας ξανά τον εαυτό μου σ' έναν κόσμο επίπεδο, με τις γνώριμες αλυσίδες απ' άκρη σ' άκρη που δένουν τις στιγμές και τους φόβους των ανθρώπων, και μια καρδιά σε λεύτερη πτώση, μια φωνή που 'χει πνιγεί στα νερά της λησμονιάς, για ένα μόνο λυπάμαι.

Που 'σουνα κι εσύ όπως οι άλλοι. Γιατί;

Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

με το χέρι στην καρδιά


... and we all go to heaven on a hard disk drive ...

Φανούρη ασ' το μην το ψάχνεις
και μη σκαλίζεις να το βρεις
το παραμύθι μες στη στάχτη
που σιγοσβήνει από τις τρεις
κανείς πια δε μας περιμένει 
χαμένοι είμαστε από χέρι.

Βάλ 'το μαχαίρι στο ζωνάρι 
στάξε στις πίκρες σου κερί
μαζί τον θάψαμε με χάρη 
το θησαυρό κάποιο πρωί
κι έμειν' εδώ καλά κρυμμένος
στο μέτωπο σημαδεμένος.

Κυριακή 7 Ιουλίου 2013

ο κακός μου εαυτός μένει ξύπνιος κι αυτός

Μη φανταστείς ότι σε ξέχασα ποτέ
εαυτέ κακέ ψυχρέ μου και ανάποδε. 
Μη γελαστείς ότι σε πούλησα ποτέ
σ' οργανωμένες αγορές του Πέρα Δώθε. 
Κι όταν η μπάντα έχει παίξει κι έχει φύγει
εσύ κι εγώ μαζί γυρνάμε σπίτι δύσθυμοι. 
Είναι το ίδιο πάντα σπίτι 
που μια ζωή στέγαζε κακούς και στυγερούς
δυστυχείς, καλούς κι αδιάφορους
όπως κι όλους τους άφραγκους. 
Μη φανταστείς πως σ' έκρινα ποτέ
εαυτέ μου θυμωμένε κι άυπνε
κακοβαλμένε μου εαυτέ ξεχειλωμένε
ψημένε στο λιοπύρι ενός αδέσποτου Αλωνάρη.

Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

φυγή ή επανάσταση

Borrowed from Street Art Utopia with our thanks
Δεν έκανα ποτέ μου επανάσταση. Αντίσταση όμως ναι. Απ' την αφετηρία μου κι ως σήμερα αντιστέκομαι στο άδικο, το παράλογο, σ' εκείνο που επιμένει να με απομακρύνει απ' τη σκιά μου κι εμένα. Σ' ό,τι απαιτεί να μου συντρίψει το κουράγιο που μου δίνει η εντύπωση πως δεν είμαστε το ίδιο.

Αντίσταση ναι κι ενίοτε φυγή. Όπως το παγιδευμένο ζώο που δαγκώνει ανελέητα το πόδι του για να ξεφύγει απ' το δόκανο. Το θεωρώ ιερό κι αναφαίρετο δικαίωμα των παγιδευμένων να εκτρέπονται σε βάναυσες φυγές.

'Αλλωστε, τα χρόνια εκείνα που θα μπορούσα να 'χα κάνει επανάσταση τα ξόδεψα σε κατευνασμούς, ανακωχές και συμφιλίωση. Αργότερα πέρασαν καιροί ανάλωσης σ' αναίμακτες μάχες μ' εμένα θύμα παγιωμένων συνειδήσεων. Ήταν αναίμακτες συγκρούσεις αν και μοιραίες.

Η δική μου αντίδραση δεν άραξε ποτέ κι ούτε την άραξε, παρέμεινε η σιωπηλή αντίδραση που δίνει πάντα ώθηση στο ν' αντιστέκεσαι και να κάθεσαι μετά να επουλώνεις την ψυχή σου. Και που φυσά τις πιο βαθιές, τις πιο γενναίες ανάσες στα πανιά του φευγιού.



Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

would you change?

Photo courtesy http://www.liferingcork.com with thanks
Κάτι μου λέει πως εσένα
Μαζί με τη σκιά που τόσο αγάπησες
Ποτέ σου δε θα αντάλλασσες.
Μα του χαμένου αδελφού τη μοίρα
Του τρυφερού μωρού μιας μπόρας
Αυτήν άμα μπορούσες
Θ' άλλαζες.

Κυριακή 10 Ιουνίου 2012


Αν έπαιζα το ίδιο παιχνίδι μ' εσένα, φαντάζομαι πως θα μπορούσα να φέρομαι αμέριμνα, υπεροπτικά, απόμακρα. Να μη με νοιάζουν οι ανάγκες των άλλων, να μη χρειάζεται να δίνω το παρών και το λόγο. Θ' άρχιζα να μοιάζω - ακόμη και φυσιογνωμικά - με όλους εκείνους που αμπαλάρουν τον εαυτό τους και τον προσφέρουν πακέτο εκεί που τους "κάνει καλό". Αυτό θα 'κανα.
Κι αν ήμουν σαν εσένα, θα κράταγα τη φλόγα της καρδιάς στο χαμηλό, θα 'βαζα όλα τ' αγαθά και τ' άγρια στο ίδιο ζύγι, θα σου 'λεγα κι εγώ πως αργήσαμε απόψε και πως ήρθε η ώρα να φύγεις. Αντί να ξαγρυπνώ στο πονεμένο προσκεφάλι σου μέσα στη νύχτα, θα 'φευγα σιωπηλά ένα πρωί παίρνοντας παραμάσχαλα το κρεμαστό μου γεφυράκι. Θα 'βαζα το εγώ μου μπροστά. Αυτό μόνο θα 'βαζα.
Ωστόσο δεν είμαι σαν εσένα. Το νιώθω πια αυτό ξεκάθαρα κι η αλήθεια με συντρίβει. Τι να 'χουν άραγε απογίνει οι τόσες ομοιότητες που 'χαμε πρωτοβρεί; Ίσως υπάρχουν ακόμη, ίσως και να τις φανταστήκαμε. Με κομματιάζει όμως που τώρα αντιλαμβάνομαι τις ομοιότητες αλλιώτικα, τις διαφορές κι αυτές αλλιώτικα - και που αφήνομαι ξανά στη ματαιότητα της μοναξιάς μου - στην κατάρα της φαντασίας μου.
Τίποτα πια δε θα 'ναι όπως πριν. Η μια μου πλευρά τεντώνεται και σχεδόν αγγίζει την ανακούφιση. Τίποτα όπως πριν. Μ' εξαίρεση μόνο κείνο το κάτι τ' ολοδικό μου που ζει απ' τη φλόγα του και θα πικραίνει γλυκά, αιμορραγώντας αργά, για όσο θα θυμάμαι να ελπίζω. 


RIP beautiful Eric