Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα του ξένου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα του ξένου. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

the car crash

Με βοηθό το λεωφορειάκι μπορούσα να κοιτώ το δρόμο από σχετικό ύψος. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη, τα μαγαζιά ανοιχτά, ο κόσμος μπαινόβγαινε. Το όχημα έκοψε από ένα παράδρομο, δεν καλοκατάλαβα το λόγο, βγήκαμε όμως κάπου ανοιχτά με οχήματα παρκαρισμένα στη μια πλευρά. Το φως μου χτυπούσε το παράθυρο, ένιωθα τους αγκώνες να θερμαίνονται έτσι αραγμένοι στην πλάτη του καθίσματος, τα μάτια κουρασμένα κάπως απ΄το ταξίδι και τη σχετική αϋπνία.
Κι εκεί παρατημένο στο πλάι αντίκρυσα το σκελετό ενός αμαξιού που αναγνώρισα για δικό μου, με μαύρο αερόσακο ξεφουσκωμένο στο τιμόνι και τρεις εμπειρογνώμονες με κατάλευκες στολές να μαζεύουν στοιχεία και μαρτυρίες από τα σπλάχνα του. Το είδα γερμένο το αμάξι, αφημένο σε μια επώδυνη μοίρα, αδειανό από ζωή, κατάλοιπο παλιών διαδρομών μα τώρα χωρίς δική του έξοδο διαφυγής.
Κάποιος θα πρέπει να σκοτώθηκε εδώ, αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη για τούτο το οικείο κέλυφος που δε φαινόταν να κρύβει κάτι δικό μου στα εντόσθια. Οι ειδικοί εξήλθαν, οι στολές τους αψεγάδιαστες στον ήλιο, απόμακροι με κλινική αμεροληψία απέναντι στο θάνατο.
Σε παλιότερους καιρούς έβλεπα το τέλος σου σαν αδιάσειστη ένδειξη θυσίας. Τώρα το αντικρύζω σαν άφεση, παράδοση ψυχής και συναισθήματος στο αναπόφευκτο. Αποδοχή όλων εκείνων που δε μπορούσες και δε μπορούμε ν΄αλλάξουμε. Παρά μόνο να αγκαλιάσουμε και να ελευθερώσουμε.


Πέμπτη 13 Ιουνίου 2013

φυγή ή επανάσταση

Borrowed from Street Art Utopia with our thanks
Δεν έκανα ποτέ μου επανάσταση. Αντίσταση όμως ναι. Απ' την αφετηρία μου κι ως σήμερα αντιστέκομαι στο άδικο, το παράλογο, σ' εκείνο που επιμένει να με απομακρύνει απ' τη σκιά μου κι εμένα. Σ' ό,τι απαιτεί να μου συντρίψει το κουράγιο που μου δίνει η εντύπωση πως δεν είμαστε το ίδιο.

Αντίσταση ναι κι ενίοτε φυγή. Όπως το παγιδευμένο ζώο που δαγκώνει ανελέητα το πόδι του για να ξεφύγει απ' το δόκανο. Το θεωρώ ιερό κι αναφαίρετο δικαίωμα των παγιδευμένων να εκτρέπονται σε βάναυσες φυγές.

'Αλλωστε, τα χρόνια εκείνα που θα μπορούσα να 'χα κάνει επανάσταση τα ξόδεψα σε κατευνασμούς, ανακωχές και συμφιλίωση. Αργότερα πέρασαν καιροί ανάλωσης σ' αναίμακτες μάχες μ' εμένα θύμα παγιωμένων συνειδήσεων. Ήταν αναίμακτες συγκρούσεις αν και μοιραίες.

Η δική μου αντίδραση δεν άραξε ποτέ κι ούτε την άραξε, παρέμεινε η σιωπηλή αντίδραση που δίνει πάντα ώθηση στο ν' αντιστέκεσαι και να κάθεσαι μετά να επουλώνεις την ψυχή σου. Και που φυσά τις πιο βαθιές, τις πιο γενναίες ανάσες στα πανιά του φευγιού.



Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011

pierce or peace within


Καλείσαι τώρα να πάρεις μια πολύ σημαντική απόφαση. Και δεν υπάρχει ψυχή εδώ στο σταυροδρόμι που στέκεσαι να δώσει ένα χέρι για να την πάρεις. Μπορείς λοιπόν αν θες να ξοδέψεις την υπόλοιπη ζωή πίσω απ' την πλάτη του Φόβου, παίζοντας μονόπρακτα γραμμένα από άλλους. Να σαμποτάρεις ακόμη μια φορά το κάθε σάλτο της καρδιάς σου, να πεις για πολλοστή φορά πως τούτο το έργο το 'χεις ξαναδεί και το 'χεις βαρεθεί. Έχεις κάθε δικαίωμα να τον λιώσεις μέχρι να πέσεις τούτο το ρόλο του αδικημένου φυγά, να ξαναμπείς στο κουκούλι της μάνας σου, να λιβανίσεις κι αυτή τη χρονιά τον Leftερο. Να τινάξεις παράταιρες νότες στον αέρα. Να κάνεις μακροβούτι στο πιο βαθύ σημείο της Βόρειας Θάλασσας, εκεί που προλαβαίνεις να γίνεις κρύσταλλο προτού προλάβει εκείνη να σ' αγγίξει. Ναι μπορείς. Μπορείς.

Ή πάλι να διαλέξεις το Τίποτα. Ν' ακούς και να σωπαίνεις. Ν' ακούς και να πιστεύεις. Αυτό που βλέπεις να σου 'ναι αρκετό. Να κάνεις μες στο στόμα το πικρό γλυκό. Να τιθασέψεις τη φαντασία σου. Να χαλαρώσεις την αναρχία σου. Η απομάκρυνση απ' τον παλιό σου φίλο Πόνο που τόσο καλά σε γνωρίζει να γίνει τούτη τη στιγμή με καθαρή την συνείδηση. Κι ας σε συγκλονίζει το ν' αφήσεις πίσω ένα τέτοιο φίλο αδελφικό. Η πιο σκληρή επιλογή είναι εντέλει η πιο απλή. Θα τον αφήσεις χωρίς να 'χεις από πού να πιαστείς, ή θα συνεχίσετε να προχωράτε μαζί μετρώντας παρέα τα σημάδια σας;


RIP Michele Francesco

Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2011

στο κατόπι της χαμένης σκιάς

Πάει καιρός που δε σε βρίσκω να σ' αγκαλιάσω. Υποθέτω πως το ίδιο θα λες κι εσύ για μένα, αγνοούμενες εδώ και κάμποσο - εσύ στο βουβό κόσμο των σκιών, εγώ εδώ τριγύρω σ' ένα κόσμο που μόνο βουβός δεν είναι. Με γλώσσες φονικές και σιωπές φαρμακερές. Ξέρεις τώρα. Ο ίδιος παλιός κόσμος που ξέραμε καλά εμείς οι δυό, η μια κακόβολη - η άλλη καλόβολη, η μια ρευστή - η άλλη εύθραυστη. Έτσι μάθαμε, έτσι πορευτήκαμε εσύ κι εγώ.

Πιο πρόσφατα χαθήκαμε για τα καλά. Εσύ φαντάζομαι κάπου βαρέθηκες τους διχασμούς και τις εντάσεις, εγώ παραμυθιάστηκα πως είχα βρει τον εαυτό μου μέσα απ' τις λογής θητείες και τα φρέσκα φύλλα πορείας. Πάντα κάποιος ανώτερος σκοπός, μια επείγουσα ανάγκη, κι όλα αυτά - εσύ θα ξέρεις πιο καλά - πρόχειρο σοβάτισμα μιας βαθύτερης ανασφάλειας. Μιας βάρβαρης ανασφάλειας που αυθαίρετα ανέλαβε το δικό σου ρόλο και σε παραμέρισε. Κι εγώ, σαν εφηβάκι αμύητο στα της ζωής, είπα πως ήσουνα εσύ.

Συ όμως δε με είχες πονέσει ποτέ. Μόνο την αλήθεια κυνηγούσες καθώς ανέβαιναν καπνοί απ' τα αιθέρια ρουθούνια σου, μια φωτιά καταμεσίς της ρευστής σου ύπαρξης. Μα εγώ - πάλι εγώ - δεν κατάφερα ούτε τούτη τη σχέση ν' αποκρυπτογραφήσω. Διάβασα τα σημάδια αλλιώς, πέσανε πάνω μου λόγχες πολλές, πόνοι δικοί μου και ξένοι, ξέχασα την πυξίδα στο κομοδίνο, φόρεσα πατίνια και συνέχισα. Αν μ' έβλεπες θα τρόμαζες. Και θα 'χες για τόσα κι άλλα τόσα να με μαλώσεις.

Ίσως θυμάσαι όλες τις φορές που 'χω πει πως "την επόμενη φορά θα γίνει αλλιώς". Κάθε φορά γίνεται ακριβώς έτσι. Μα άμα σε βρω, υπόσχομαι να γίνει αλλιώς. Και θα σε ψάχνω.

Po

Σάββατο 5 Μαρτίου 2011

αντί κλίμακας


Ο κόσμος όλος μια αρτηρία που πάλλεται, ένα φαράγγι που χάσκει, τεντώνεται και μαζεύει - φωνητική χορδή της πιο μοναχικής κραυγής. Ένας κόσμος έτοιμος να καταπιεί αν τον αφήσεις. 'Αμα σ' αφήσεις. Κάπου βαθιά αιμορραγία αργή, ενοχλητικά σταθερή όπως τα πόδια που σε σηκώνουν τα πρωινά, κι είναι ο κόσμος μια φλέβα στο λαιμό που χτυπά την πόρτα της βαθύτερης σκέψης μου. Τούτη η στεγανή πραγματικότητα με παραλύει. Τι κάνω πάλι εδώ, πώς βρέθηκα εδώ, δε σ' έχω αναμαλλιασμένη μου σκιά να μ' εμπαίζεις τώρα, δε με μαλώνει πια κανείς, ένας ύπνος μπερδεύεται στις ασημένιες κλωστές των μαλλιών και βασανίζει τις ρίζες μου. Μια ξένη γλώσσα τρύπωσε βίαια στο στόμα μου κι άφησε πίσω της βουβή μελανιά, δε θα ξεχάσω ποτέ, δε θα περάσει αυτό ποτέ, πόσο με κούρασε και τούτη η κατανόηση, το στέρνο μου όλο κέρινη βούλα που σφραγίζει αμυχές, πολλές πληγές ανάμιχτων ανθρώπων, μια διαρκής μετάγγιση αίματος, κι είμαι ένας ξένος - πιο ξένος από σένα, πιο ξένος από πριν, πιο λίγος.